Λόγος

Ένα αφιέρωμα σε 14 νέες φωνές που δημοσιεύονται στο νέο, καλοκαιρινό, τεύχος του περιοδικού «Εντευκτήριο» (αριθ. 77, Ιούνιος 2007) μας χάρησε μια αποκάλυψη. Τη μεστή ποιητική της πρωτοεμφανιζόμενης Κύπριας Ευτυχίας Παναγιώτου, που τη γνωρίζουμε ήδη από τα γραπτά της στο περιοδικό (δε)κατα.

Το «Εντευκτήριο» για 2η συνεχή χρονιά, με το σκεπτικό ότι οι νέοι συγγραφείς αποτελούν, δυνάμει, το καινούριο αίμα, την ομάδα κρούσης της λογοτεχνικής καινοτομίας, παρουσιάζει στο καλοκαιρινό του τεύχος κείμενα νέων ποιητών και πεζογράφων. Οι περισσότεροι από αυτούς, δημοσιεύουν για πρώτη φορά. Εκτός από την Ευτυχία Παναγιώτου, οι «νέες φωνές» είναι: Ιωάννα Αγιοστρατίτη, Ιάκωβος Ανυφαντάκης, Αλέξανδρος Βαναργιώτης, Άννα Βουγιουκλίδου, Ειρήνη Γκόλτσιου, Δημήτρης Γρηγορίου, Νίκος Ερηνάκης, Νίκος Ζαλαώρας, Χρήστος Μιχαήλ, Φωτεινή Νικολαΐδου, Πάνος Σαρίφης, Νίκος Τζερμιαδιανός, Χάρης Χρήστου. Οι 4 δημοσιεύουν ποίηση και οι 10 πεζογραφία.

 

Ευτυχία Παναγιώτου :

Frédéric Chopin

SONATA (op. 35), «Funeral March»

 

I. Grave - Doppio movimento

 

το χέρι που κράταγε σφιχτά το αίμα μου ήταν ωραίος νεκροθάφτης.

μου έδωσε ένα μαχαίρι κάτω απ’ το χώμα να εξολοθρεύω τα σκουλίκια.

κι έπειτα από ένα ταξίδι αιματηρό έμαθα πως ποτέ δεν θα πεθάνω.

γιατί δεν θα ’σαι δω μπροστά μου να κρατάς, ψυχοπομπός,

μια νόθα αναγγελία του θανάτου.

το σώμα μου έγινε όμορφο, τα μαλλιά μου κυματίζουν

έχω γίνει μια λίμνη που ριγεί όταν τη βρέχουν οι σταγόνες.

το πρόσωπό μου είναι λευκό, μπορώ τώρα τα όνειρα να δω στα μάτια.

 

με το χέρι που μέτραγε κρυφές πληγές τώρα σου γράφω

τώρα σου γράφω ήρεμα και μη φοβάσαι.

δεν πενθώ, λαμπρό είναι το φεγγάρι.

όσοι το βλέπουνε μισό, να ξέρεις, λένε ψέματα.

είναι που η όψη τους δεν πλησιάζει πιο κοντά στο φως του.

εδώ δεν παύουν τα όνειρα, πεθαίνουν οι εφιάλτες

και ετούτη η ζωή δεν έχει τέλος.

γιατί, παράξενο, η κίνηση εδώ δεν μοιάζει να ’ναι τρόμος

μόνο στη μουσική αφήνεται ο χορός

και κατανυχτικά, συθέμελα, υψώνονται όσοι νιώθουν

την κάθε του απονεκρωμένη αίσθηση.

 

μην κλαις: όπου η αγάπη μάς δωρίζεται με έπαρση

μια πεταλούδα αργοπεθαίνει πάντα και πετάει.

φιλώ ευλαβικά το χέρι σου που μου ’δωσε το θάνατο.

ευχή μου, αν με κατανοείς, έτοιμος να ’σαι να πεθάνεις.

 

 

III. Marche Funèbre

 

με κοιτάς από ένα τηλεσκόπιο όπως κοιτάνε οι θνητοί τα άστρα

με απορία και άγνοια όπως κοιτάνε οι ξένοι

όμως εμένα κλαίνε τα μάτια μου τώρα που αρρωσταίνεις

καθώς το λάρυγγά σου πνίγει μια νεκρική σιγή.

μπροστά στη λάμψη δεν μπορείς τίποτα ν’ αντικρίσεις

και δεν θυμάσαι πια γιατί μόνοι ερχόμαστε στη γη.

το χέρι σου πλέει σε μια χοϊκή πανσέληνο που καίει

στάχτη το γέλιο και θρηνείς στον τάφο όταν με βλέπεις.

εγώ δεν είμαι εκεί, είμαι ψηλά, γιατί δεν με πιστεύεις;

επάνω σου χαιρέκακα ακροβατούν δυο νυχτερίδες

μαύρες στροφές στο σώμα σου συνέχεια πόσες κάνουν

σε χαϊδεύουν πονηρά να σε κατασπαράξουν.

σβήνει η φωνή μου πριν σε φτάσει και φωνάζω,

όταν φωνάζω, σε φωνάζω να ξυπνήσεις.

ο ήχος απ’ το κλάμα μου φτάνει στα πόδια κούφιος

και χάνεται αβέβαιος, παρά την προσευχή.

 

έχει νυχτώσει, είναι αργά, για να σου δώσω την ευχή μου.

 

 

IV. Finale-Presto

 

η ομορφιά σου θα κριθεί μονάχα με τον πόνο.

στρόβιλος η κατάρα σε ρουφά αμείλικτα και τρέμει

όλη η φύση άφωνη κοιτά με δέος το νόμο

ανεπιστρεπτί πώς τιμωρεί, τυφλή, η δικαιοσύνη.

φοβάσαι αγάπη μου και χάνεσαι, από το χώμα πέφτεις

μοιάζει με εφιάλτη το σκυλί, το σώμα σου όλο σέρνει

τα χέρια σου σκορπούν, τα πόδια παραιτούνται,

τρόμος και φρίκη σε ωθούν μπροστά από μια πύλη.

τα μάτια κλείνουν απλανή.

σώπασε.

πια τίποτα δεν βλέπεις.