Ο Λιάνα Σακελλίου, έγραψε στο τρίτο τεύχος του περιοδικού Poetix για το βιβλίο «Σπινθήρες Καλωδίου» :

«Το ήλεκτρον τον συνάντησε στην Πλατεία Συντάγματος στο κέντρο μιας τεράστιας και βίαιης αντίφασης. Η ζωή έρεε προς την αθανασία, προς τα κλέη, προς τον μύθο. Ξαφνικά σπινθήρες εισβάλλουν ακάθεκτοι και χτυπόύν εκτυφλωτικά. Η στιγμή συναντά τον ποιητή και αποκτά διάρκεια μπαίνοντας στο ποιήμά του. Ο καταπληκτικός στίχος «Τι ήθελες εσύ στο Σύνταγμα» με την ήρεμη αμηχανία και με τη νύξη του Μπολιβάρ, μας στοιχειώνει.».

Ήδη από 16 Οκτωβρίου 2010 κυκλοφορεί το νέο τεύχος #23, [Φθινόπωρο 2010] του γνωστού περιοδικού (δε)κατα στο τετράγωνο σχήμα του. Το τεύχος αναφέρεται σε κείμενα δυσανασχέτησης (OOF),  με άρθρα και διηγήματα – ΜΕΤΑΞΎ άλλων – των : Roger Cohen, Peter Constantine, Caleb Crain, Ρήγα Καππάτου, Ντίνου Σιώτη, Γιώργου Σκαμπαρδώνη, Γιώργου Μπλάνα, Έλσας Κορνέτη, Κωστή Τριανταφύλλου κ.α. Ακόμα ένα κεντρικό κείμενο για το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Τήνου με τίτλο «Περί Τήνος πρόκειται ; Το τεύχος είναι αφιερωμένο στην λογοτεχνία της Δανίας, με την επιμέλεια της Χρύσας Σπυροπούλου, που εκτός από αυτή, γράφουν και οι : Γιενς Κρίστιαν Γκρένταλ, Ursula Andkjaer Olsen, Jan Sonnergaard, Naja Marie Aidt, Henrik Norbrandt, Σωτήρης Σουλιώτης κ.α.

Στις βιβλιοκριτικές : Ο Πάνος Καπώνης για τo νέο ποιητικό βιβλίο : Γιώργου Μαρκόπουλου «Κρυφός Κυνηγός», με τίτλο Το φεγγάρι και το αεροπλάνο κ.α. Κυκλοφορεί !

Η νέα (9η) ποιητική συλλογή του αγαπητού φίλου Γιώργου Μαρκόπουλου «Κρυφός Κυνηγός», κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Κέδρος». 1η έκδοση Αθήνα 2010. Στα καλά βιβλιοπωλεία.

Μερικοί εκδότες γράφουν, Vl. Nabokov «η λέξη», Ουρλιάζοντας για τους Μπιτ, Μ. Φάις «σουσάμι άνοιξε», συνέντευξη του Β. Ραπτόπουλου, Λίλυ Εξαρχοπούλου «ελεύθερος σκοπευτής», Κ. Κρεμμύδας «Αυτό μια άλλη ιστορία …», Dedorah Solomon «Elfride Yelinek» (Nόμπελ λογοτεχνίας 2004), Μ. Τσίπος «Habemus Papam, Walter», Μαρία Σούμπερτ «το τατού» κ.α. και … ολίγη ποίηση και … από στόμα σε στόμα (Κ. Αθανασιάδης, Ντ. Σιώτης, Ρ. Λάββα, Σάκης Παπαδημητρίου, Χρ. Οικονόμου, Ρήγας Καππάτος).

ΠΝΕΥΜΑ ΟΙΝΟΥ
Ελένη Πριοβόλου, Το κρασί του έρωτα, Εκδόσεις Καστανιώτη,
Β’ έκδοση Αθήνα 2005, σελ. 560

Όταν η Ελένη Πριοβόλου με “κέρασε” από “το κρασί της προσωπικής της αλχημείας”, αλχημεία που άρχισε με την ανάγνωση του εν λόγω βιβλίου, δεν περίμενα ότι θα βρεθώ – κυριολεκτικά – μέσα σε μια οινική λογοτεχνική συνωμοσία, ξενυχτώντας στη συνέχεια για να το διαβάσω, συν-επαρμένος από το πνεύμα του οίνου που διαχέεται παντού, μέσα στο τελευταίο και κατά σειρά δεύτερο μυθιστόρημα της.

Είναι τουλάχιστον περίεργο και πρωτότυπο μια τέτοια θεματολογία, ενός μυθιστορήματος στο οποίο ο βασικός ήρωας δεν έχει υλική υπόσταση – με την τρέχουσα έννοια του όρου – ή καλλίτερα ορατή υλική υπόσταση, αλλά είναι ένα πνεύμα. Το πνεύμα του οίνου, γύρω από το οποίο κινούνται πρόσωπα, καταστάσεις, συναισθήματα, υποσυνείδητες καταγραφές, παρελθόντες και μέλλοντες χρόνοι και πάνω από όλα, ο έρωτας!

Δεν συνηθίζω να σχολιάζω εύκολα λογοτεχνικά έργα, σεβόμενος πολλές φορές τον συγγραφέα, αλλά στη περίπτωση της Ε. Πριοβόλου, ο σχολιασμός επιβάλλεται από το ίδιο το έργο, που μέσα από επαναλαμβανόμενες ιερές “διονυσιακές” τελετουργίες και εσώτερες διεργασίες που αντιπαρατίθενται σε ρηχές και ηδονιστικές καταστάσεις, προβάλει μια φιλοσοφία και πνευματική στάση ζωής του αντι-ήρωα του βιβλίου.

Ο μύθος του κρασιού του έρωτα, θέλει σε κάποιο χρόνο και τόπο μη ορισμένο, μια πλούσια οικογένεια που κυριαρχεί οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά σε μια περιοχή, κυριαρχία που βασίζεται κυρίως στον πλούτο από τη παραγωγή ρετσίνας, να ιστορείται με τα εσωτερικά και εξωτερικά δρώμενα των μελών της, τα οποία χρησιμοποιεί η Αιτωλή συγγραφέας, περισσότερο ως φόντο για την ανάδειξη του “γλυκοπότι” αμπελουργού, αλλά και σαν αντίθεση της ηδονής των συμποσίων και των κρασοκατανύξεων απένατι στον άπειρο έρωτα, στο άρωμα και τη μέθη του “νέου οίνου” που έμοιαζε με “νέκταρ των Θεών”.

Στις 560 σελίδες του βιβλίου, και σε άπταιστα ελληνικά που λες και αναδύονται μέσα από τον πλούτο της γλώσσας μας όπως τα αρώματα μέσα από την οινική δημιουργία που περιγράφεται στο βιβλίο (χρόνια είχα να διαβάσω τόσο σπάνιες για τις μέρες μας λέξεις) αναδεικνύονται με πολλές λεπτομέρειες, είναι αλήθεια, οι μέρες και νύχτες του άρχοντα Αφεντάκη, με την φαινομενικά υποτακτική και καλή καγαθή σύζυγο του, τους δυο του διαφορετικούς γιους, τη ρομαντική και άβουλη μοναχοκόρη και τις ψυχοκόρες και τους υποτακτικούς του. Αυτός ο αδηφάγος της ηδονής, που ζούσε μέσα σε ένα ηδονιστικό περιβάλλον με τις ψυχοκόρες να αποτελούν ένα ιδιότυπο “χαρέμι”, που διαφέντευε ως απόλυτος άρχων την πολιτική και οικονομική ζωή της περιοχής του, ανατρέπεται από το βάθρο του μέσα από μια οινική συμφωνία του μεγάλου του γιου Ανδρέα, που ενσωμάτωνε μια ιερότητα και μια σοφία, την άνοιξη και το φθινόπωρο, τα αρώματα των λουλουδιών και των βοτάνων, την αρχαία βακχική παράδοση των Ελλήνων αναμεμειγμένη με τους ύμνους των βυζαντινών χρόνων.

Ο “ιερός οίνος” του Ανδρέα, που δημιουργήθηκε “εις το όνομα του Πατρός, της μάνας γης, του σύμπαντος κόσμου και της μεγάλης γενίκευσης, της ζωής”, μεθυστικά σε περιφέρει μέσα από το μυθιστόρημα αυτό σε ένα κόσμο ηδονής και ζάλης, θείων μυστηρίων και ερώτων, αύρας του Σύμπαντος και μοναστικής αυστηρότητας, ψυχολυτικών καταστάσεων και τελικά σε οδηγεί σ’ ένα ταξίδι αντιθέσεων και συνθέσεων ζωής, σ’ ένα ταξίδι σεπτού έρωτα που απελευθερώνεται μέσα απ’ τις οινικές ζυμώσεις της συγγραφέως.

“Το κρασί του έρωτα” εν τέλει, είναι ένα μυθιστόρημα αλλιώτικο, μεθυστικό και “εύοσμο”. Αξίζει να κοινωνήσει κανείς μαζί του.

Πάνος Καπώνης

ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΕ ΝΕΡΟ ΤΑΡΑΓΜΕΝΟ*
Νίκος Μάντης : Ψευδώνυμο
εκδόσεις Καστανιώτης 2006

_______________________

*δημοσιεύτηκε στο περιοδικό (δε)κατα τεύχος 10ο

_______________________

Μια συλλογή διηγημάτων -συνήθως – δεν κάνει και μεγάλη αίσθηση, αφού οι εκδόσεις αυτού του είδους δεν είναι και πολύ συχνές. Όμως, διαβάζοντας τα διηγήματα του Νίκου Μάντη, πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα και μάλιστα με το πρώτο του βιβλίο «Ψευδώνυμο» αυτή η αίσθηση μπορεί και να ανατραπεί, αφού η ωριμότητα της πεζογραφικής γραφής του «Ψευδώνυμου», δικαιώνει την έκδοση των ένδεκα διηγημάτων της συλλογής. Το βιβλίο περιλαμβάνει ιστορίες εκ του σύνεγγυς «πρόσωπο με πρόσωπο» για να αναφέρω τον τίτλο ενός από τα διηγήματα. Γραφή σημερινής γλώσσας καθ’ ομιλούμενης, με εμβόλιμες αγγλικές λέξεις, «anyway» ως καταγραφή των γλωσσικών διαστρεβλώσεων της νέας ελληνικής γενιάς. Μπαίνοντας στο κλίμα των διηγημάτων του συγγραφέα, είναι σαν να μπαίνεις «στα κλαμπ, στις συναυλίες» και να βλέπεις «έναν αγριεμένο ωκεανό από κόσμο, μαστιγωμένο από ρεύματα αδρεναλίνης και ecstasy» (από το διήγημα η μνηστή του Τόμπι Γουίλιαμς).
Το καλό στο έργο του Ν. Μάντη, που το χάρηκα ιδιαίτερα, είναι η ανατομία του σήμερα – με ότι σημαίνει αυτό – που εκφράζεται με ενθουσιασμό και ορμητικότητα, για να μην πω τολμηρότητα, όπως και η διαφορετικότητα της γραφής του από διήγημα σε διήγημα, σε μια μοντέρνα κατάθεση λόγου. Ωμή γραφή, χωρίς συμβιβασμούς και καλολογικά πρότυπα, «ανοίγει τα πόδια, κατεβάζει το εσώρουχο βλέπω -το – χάσμα γελάει μου βγάζει τη γλώσσα με παίζει και μ’ οδηγεί μ’ οδηγεί μου λέει «τώρα»…» (από το διήγημα «Λευκή»).
Πράγματι, διαβάζοντας τα πρώτα αυτά δημιουργήματα της συλλογής αυτής, με τίτλους που τις περισσότερες φορές προδικάζουν το περιεχόμενο (Αθάνατος στη Βενετία, Η μνηστή του Τόμι Γουίλιαμς, Λευκή, Πρόσωπο με πρόσωπο, Σαύρα στο λαιμό, Μ’ αγαπάς ; κ.α.) αισθάνθηκα μια «δροσερή αλλά ορμητική αύρα» πεζογραφικής γραφής, που μέσα από τη «σκληρή» απεικόνιση αναδεικνύει μια εσωτερική ευαισθησία «όπως το φεγγάρι καθρεφτίζεται σε νερό ταραγμένο». Κι εδώ που τα λέμε, αυτά τα διηγήματα δια – μορφώνουν μια συνειδητότητα, που είναι απαραίτητη στον κόσμο μας για να βελτιώνουμε σε θετικές κατευθύνσεις, με την καταγραφή της πραγματικότητας, το κοινωνικό γίγνεσθαι. Ο Ν. Μάντης, προσφέρει στον αναγνώστη, από τη σκοπιά ενός νέου ανθρώπου-συγγραφέα, μια φρέσκια ματιά σε αυτό το «γίγνεσθαι». Έτσι βιώνουμε και εμείς αυτές τις συνισταμένες των καταγραφών του συγγραφέα ως τάσεις μιας νέας διαμορφούμενης ζωής, ξεπερνώντας τους κώδικες μιας τυπικής επικοινωνίας με τους άλλους, ώστε το «μ’ αγαπάς» να είναι όχι μια έκφραση ρουτίνας ή μόνο παιχνιδιού, αλλά ένα ουσιαστικό τελετουργικό αληθινής ζωής.

Πάνος Καπώνης

Αρχαίο τραμ

Ιερογλυφικά σανδάλια
Οδηγούσαν το κέλυφος του γρανίτη
Σε ανάποδες πυραμίδες και ήχους
Αιγυπτιακούς
Ανορθόδοξους στις λείες επιφάνειες
Των κώνων
Της μετενσάρκωσης των οφθαλμών μας

Απέραντη η λεωφόρος της ερήμου
Στο σχήμα ενός συμβόλου ζωής
Με σκόνη αιώνων
Να ανεμίζει τις υπναλέες μούμιες
Υπεράνω των φοινίκων
Στην κατεύθυνση της Λιβύης

Το αρχαίο τραμ έτριζε
Από τ’ αρχαία χρόνια δίπλα στη θάλασσα
Σκουριασμένη διαδρομή
Από το Ναυτικό Oμιλο Αλεξανδρείας
Μέχρι την οδό Σελίμ
Eνθα τα μεγάφωνα του Ισλάμ

Ιερά κιγκλιδώματα όμως μας στρίμωξαν
Στις οξειδώσεις των οχημάτων
Aμα τη αφίξει μας
Κάτω από τρούλους και περιπατητές
Σε ελληνικά κλασικά κατάλοιπα
Και το παλιό μεγαλείο της παραλίας

——————————————–

Η «ΟΥΣΙΑ» ΕΝΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ (*)

Τηλέμαχος Χυτήρης : κίτρινη σκόνη / εκδόσεις κέδρος 2006

(*) Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό (δε)κατα τεύχος 9ο ΠΟΙΗΣΗ 2007

______________________________________________

«Ένα ποίημα αρχίζει από μια σκέψη, πολλές φορές τυχαία, κάποιες άλλες βρίσκεσαι αντιμέτωπος με μια άσπρη κόλλα…» είπε ο Τηλέμαχος Χυτήρης σε μια συνέντευξη του στο περιοδικό « highlights » στις 17-7-2006, μετά την έκδοση της τελευταίας (7ης) ποιητικής συλλογής του «κίτρινη σκόνη», με την διαφορά ότι, ο Κερκυραίος ποιητής δεν μας έδωσε μέσα στα 33 χρόνια της παρουσίας του στα Ελληνικά Γράμματα τέτοια δείγματα λευκής κόλλας … Ακόμα και στην περίοδο της έντονης πολιτικής δραστηριότητας, δεν εγκατέλειψε την πρώτη του αγαπημένη [ο ίδιος τη χαρακτήρισε έτσι] εκδίδοντας τρία ποιητικά βιβλία (1983, 1986 & 1988). Αυτό δε εξακολουθεί να γίνεται, από την εποχή που σε μια ποιητική βραδιά στο Πνευματικό Κέντρο «ΩΡΑ» διαβάσαμε για πρώτη φορά τα ποιήματα μας μπροστά σε κοινό.

Η «κίτρινη σκόνη» περιλαμβάνει «ποιήματα εκ προμελέτης» (για θυμηθώ την ομώνυμη πρώτη του ποιητική συλλογή, που εκδόθηκε το 1973 από τον Κέδρο), με την έννοια της ανάδειξης των τόνων μιας αθωότητας, με την διαφορά ότι τώρα η αθωότητα αποτελεί την συγκάλυψη των κρυφών πτυχών εσωτερικών πνευματικών διεργασιών και πάντα με την λιτότητα που διακρίνει το έργο του και που ανατέμνει τη σημαντικότητα του απρόοπτου, σε μια αφαιρετική μοντέρνα κατάθεση «Σαν τη βροχή / Σαν τον καπνό / Στον πολύχρωμο κήπο μου / Μιλά το διάφανο νερό. / Είναι οι άφαντοι, / Το νόημα του Κόσμου».

Πράγματι, διαβάζοντας τις τελευταίες δημιουργίες στην συλλογή αυτή, αισθάνθηκα μια «αύρα» συμπυκνωμένης λυρικότητας, μια αναγεννημένη ευαισθησία για «τις κορυφές των κυπαρισσιών» που «αγγίζουν την απουσία», για τη «Γυμνή όψη του κόσμου».

Κι εδώ που τα λέμε, το νόημα του Κόσμου [το κάπα κεφαλαίο] για τον Χυτήρη, είναι όχι η Πολιτική [που είναι απαραίτητη στον κόσμο όταν κινείται σε θετικές κοινωνικές κατευθύνσεις και την οποία υπηρετεί με συνέπεια τόσα χρόνια] αλλά η Ποίηση, η κρυπτογραφική έκφραση της «Ουσίας», μια ποίηση που όπως είπε ο ίδιος σε ένα πρόσφατο ποίημα του, το «Μικρό Μανιφέστο» «είναι λέξη και έξη / είναι μυθική και ηθική / Η ποίηση είναι μύηση / Με την ποίηση φτάνεις εκεί / που δεν φτάνει η γνώση».

Κι αυτή η συνεπής ποίηση του, με τις κωδικοποιημένες λέξεις της και το σεβασμό στον ποιητικό τους χειρισμό, αναδύει έναν λόγο πλήρωσης σε δεύτερο επίπεδο, πέρα από το εφήμερο της αίσθησης του «Κόσμου», που οδηγεί στην ολότητα μιας εσωτερικής και όχι μόνο εσωστρεφούς ουσίας, η οποία τον προτρέπει να στέλνει μηνύματα εν είδη εκλάμψεων προς τους «έξω».

«Ω νυχτερινή

Άυλη αλλαγή μου

Καταδίκη

Του απόλυτου χρόνου

Κοντά στην ενόραση

Βλέπω τη ζωή

Κύκλους που γράφω

Σώματα

Ψυχές

Ψιχία τετριμμένα»

Η υπαινικτική γραφή του, όπως βιώνεται από μένα, καταγράφει τις συνισταμένες των προσωπικών αισθήσεων και όχι αισθημάτων, που μπορεί να είναι οι επί μέρους στάσεις μιας ζωής ή μιας φιλοσοφίας της ζωής και έτσι τις προβάλλει, όπως στους στίχους : «Τους δρόμους των άστρων / Περπάτησα / Γυρίζοντας στη γέννηση μου / Πέρασα τα άβατα της Ιστορίας / Διαβάζοντας άγραφες σκέψεις / Βρήκα γνωστούς εκεί / Κι έμεινα ποιητής».

Ο Τηλέμαχος Χυτήρης πιστεύει στην «ουσία», που όχι μόνο το δηλώνει λεκτικά, αλλά και προσπαθεί να την καταγράψει – όσο αυτό είναι εφικτό – μέσα από την ποιητική δημιουργία, αφού [όπως λέει ο ίδιος], «Η ποίηση κάνει αυτό ακριβώς: φεύγει από την επιφάνεια, εισχωρεί στα πράγματα και ανακαλύπτει την ουσία. Και όταν την ανακαλύπτεις, τότε πραγματικά τα λόγια είναι περιττά, δεν χρειάζονται παρά ελάχιστα» και έτσι κατά τον Γιώργο Βέη «υποστηρίζει διεξοδικά μιαν αυστηρή πολιτική λεκτικών αφαιρέσεων, διευρύνοντας ταυτοχρόνως ποικίλες ζωτικές σημασίες και σημαδιακά ένδον τοπία».

Αν δεχθούμε ότι ο Χυτήρης έχει τραβήξει μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ πολιτικής και ποιήσεως, [πράγμα που δεν το αμφισβητώ], τότε, έχουμε μια εξαίρεση στον σχετικό για τους ποιητές Πλατωνικό «αφορισμό», αλλά και μια ελπίδα ότι η πολιτική θα γίνεται καλύτερη, έχοντας ως εκπροσώπους της ποιητές.

________________________

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό (δε)κατα τεύχος 9ο ΠΟΙΗΣΗ 2007

ΣΥΜΠΥΚΝΩΜΕΝΗ ΕΜΒΟΛΙΜΗ ΜΕΜΒΡΑΝΗ

Γιάννης Κοντός : δευτερόλεπτα του φόβου

Σκέφτηκα πολύ πριν γράψω αυτό το δοκιμιακό σημείωμα, με αφορμή το τελευταίο ποιητικό βιβλίο του Γιάννη Κοντού «δευτερόλεπτα του φόβου» που εκδόθηκε μέσα στο 2006 από τις εκδόσεις «Κέδρος».

Η σκέψη «περιμετρικά» ακολούθησε την πορεία του ποιητή – πορεία μεστή – από την πρώτη έκδοση της «περιμετρικής» το 1970 [και της δεύτερης το 2000], κίνηση σημαντική για μένα, μια που ο Γιάννης Κοντός, παραμένει ένας από τους πιστούς και κυρίαρχους εκφραστές της ονομαζόμενης «Γενιάς του 1970″, και μάλιστα από τα πρώτα της στάδια. Αναφέρομαι στην πρώτη αυτή έκδοση του ποιητικού του έργου, αλλά και στην επανέκδοση της το 2000, για να τονίσω την αναβάπτιση, στο κορύφωμα της δημιουργικότητας του, στην αθωότητα των πρώτων ποιητικών αναζητήσεων, αλλά και τη συμπυκνωμένη τώρα -στην ωριμότητα πια – του πυρήνα της ποιητικής του δημιουργίας, με την τελευταία έκδοση του 15ου βιβλίου.

Ο τίτλος της ποιητικής αυτής συλλογής δεν είναι τυχαίος. Αποτελεί την ένδειξη των αφομοιωτικών του τάσεων στο άνοιγμα του φωτός, πέρα από τις κλειστοφοβικές εκφάνσεις του Σαχτούρη, που οδηγούν στις «ανθισμένες αμυγδαλιές του Φεβρουαρίου και τα ζεστά κάστανα των φιλιών σου», όπου εκεί, η παρεμβολή των χρωματικών πινάκων του Χρίστου Καρά, δυναμώνει τον συμβολισμό της ποιητικής πύκνωσης του λόγου.

Ο αποσυμβολισμός όμως των «δευτερολέπτων του φόβου», μπορεί να αναγνωσθεί μεταξύ του ατομικού λυρισμού του Κοντού και της αδιαβάθμιστης συλλογικής εντύπωσης του κόσμου πού μας περιβάλλει :

«Μια γραμμούλα είναι ο ορίζοντας

Μετά, τι γκρεμός, Θεέ μου!»

Τα σφιχτά ποιητικά πεδία των ποιημάτων αυτής της συλλογής, θα μπορούσαν να γίνουν οι συνδετικοί κρίκοι των μέχρι τώρα δεκατεσσάρων ομόκεντρων κύκλων (βιβλίων) του ποιητή, ως συμπυκνωμένη δηλαδή εμβόλιμη μεμβράνη του ποιητικού του υλικού, ανεξάρτητα αν ο Κοντός ισχυρίζεται «τι φθορά κι αυτή η αιωνιότητα, τι σκουλήκι». Αυτό δίνει και μια απάντηση στην ανάγκη του ποιητή να ολοκληρώνει [και όχι να ολοκληρώσει] τους ποιητικούς του ρυθμούς κάθε φορά που ο χρόνος – βασικό στοιχείο της ποίησης του – σε δευτερόλεπτα, λεπτά, ώρες, μέρες υποδηλώνει έκδηλα μια υπαρξιακή αγωνία, η οποία αναζητεί μέσα από την απουσία φωτός, τη φωτεινή ανθρωποκεντρική διέξοδο.

Η Έλενα Χουζούρη, είχε πει το 1993, στη παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «στο γύρισμα της μέρας», Κέδρος 1992, ότι «……Ο Κοντός έχει δημιουργήσει από καιρό ένα στέρεο μυθολογικό σύμπαν με πλούσια υλικά και περίσσια τέχνη, ένα σύμπαν μέσα στο οποίο ο ποιητής πραγματοποιεί τις καταδύσεις και αναδύσεις του…». Πράγματι και στο «δευτερόλεπτα του φόβου» οι παραπάνω κατακτήσεις του Γιάννη Κοντού είναι όχι μόνο εμφανείς, αλλά δεμένες πολύ περισσότερο με τη ζωγραφική και τη μουσική, που δεν χαρακτηρίζονται μονάχα από τους θαυμάσιους πίνακες του Καρά, αλλά αποτελούν μια οργανική ενότητα με τη λυρική ποιητική του Κοντού, αναδεικνύοντας και εικαστικά την εμμονή του ποιητή στη «γραφίδα-κάμερα» [χαρακτηρισμός του Γ. Παναγιώτου] όταν γράφει πχ :

«Παρακολουθώ το φως που κυλάει παντού

και παίρνει διάφορα σχήματα

Υποδύεται το υγρό και εγώ με τη σειρά μου

γίνομαι στυπόχαρτο και ρουφώ τα μελάνια του»

Ο αναγνώστης του τελευταίου ποιητικού βιβλίου του Γιάννη Κοντού, μπορεί να μην επικοινωνήσει με τα σε δεύτερο επίπεδο στοιχεία της ποιητικής του, όπως τα «διαβάζω» εγώ, που τον γνωρίζω από την εποχή της «Περιμετρικής» του 1970, αλλά θα διαγνώσει τη σημαντικότητα των στίχων του, ως μια συμβολή του ποιητικού και εύθραυστου μικρόκοσμου στη δυναμική της ποίησης, όπως «η φωτογραφία σου απέναντι στον ουρανό, καθρέφτης». Εδώ βέβαια δεν έχουμε να κάνουμε με την πραγματικότητα ή τις παρυφές της, όπως στον «αθλητή του τίποτα», που χάρισε στον Κοντό το Κρατικό Βραβείο Ποίησης [1998], αλλά με την εκλέπτυνση μιας ποιητικής αφής και καθολικής ευαισθησίας που αναδύουν οι στίχοι του «φόβου», φόβου μπροστά στην τρυφεράδα των λέξεων, μη τυχόν και μαραθούν :

«Μόνο κάτι χορταράκια

με τον κυματισμό τους

αντιστέκονται στον καιρό»