Στο τεύχος (#17) του περιοδικού (δε)κατα (που κυκλοφόρησε την Άνοιξη 2009) , διαβάστε μεταξύ άλλων τους συγγραφείς : Roberto Bolano, Τζούμπα Λαχίρι, Juan Rulfo, Β. Καράδαη, Πάνο Καπώνη, Arthur Miller, Gustavo Escalnar, Χρ. Οικονόμου, Ι. Πολύζο, Κάρλος Μαρία Ντομίνγκες που μιλά στον Ντίνο Σιώτη, John Berger, Γεωργία Συλλαίου, Gary Lattchman, κ.α.
Στο τεύχος αυτό (# 17) δημοσιεύεται το δοκίμιο του Π. Καπώνη :
ΘΟΔΩΡΟΣ – ο γλυπτικός λόγος
Ως εισαγωγή σε αυτή τη δοκιμιακή μου απόπειρα, θα έλεγα ότι ο γλύπτης Θόδωρος (Παπαδημητρίου) δεν έχει εννοιολογικό λόγο υπό τύπον διδαχής ή φιλοσοφικής προσέγγισης, αλλά όπως χειρίζεται τα γλυπτικά εργαλεία με απτά υλικά, το ίδιο χειρίζεται και τον Λόγο, μιλώντας πάντα τη δική του γλώσσα, σε ένα υψηλό πολιτισμικό επίπεδο, τόσο συγκεκριμένο, όσο συγκεκριμένα Continue reading ‘περιοδικό (δε)κατα #17: Θόδωρος, ο γλυπτικός λόγος’
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΠΕΚΑΤΩΡΟΣ
Terra rossa για ένα ποιητή*
(*) Δοκίμιο του Πάνου Καπώνη, που δημοσιεύτηκε στο πρώτο τεύχος
του ποιητικού περιοδικού Poetix,Άνοιξη 2009.
Terra Rossa. Κόκκινη γη. Εκεί όπου, από τις 29 Ιουνίου 2006 αναπαύεται ο ποιητής Στέφανος Μπεκατώρος, έπειτα από 60 χρόνια, σε μια γη αδιάκοπα πλέον καλοκαιρινή «… σε θερινές / Διακοπές αδιάκοπες χωρίς επιστροφή…» όπως γράφει στην τελευταία του συλλογή«Κομμάτια για τρία δάκτυλα». Continue reading ‘Ποιητικό περιοδικό Poetix # 1′
Η ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ του ‘70
Του Πάνου Καπώνη Δοκίμιο. Πρώτη δημοσίευση
Μέχρι τις μέρες μας, έχουν γραφτεί πολλά για τη γενιά των Ελλήνων ποιητών, τη λεγόμενη «Γενιά του ‘70», αμφιλεγόμενα και μη. Όμως στα μεταγενέστερα δοκιμιογραφικά κείμενα γι’ αυτή τη γενιά, καταξιωμένων κατά τα άλλα συγγραφέων, λείπει το πρωτογενές στοιχείο, εκείνο των πρώτων χρόνων και των πρώτων προσώπων, που μέσα στα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών, τόλμησαν κάποιοι τότε άγνωστοι – μερικοί φοιτητές ακόμα – να χαράξουν ένα νέο ποιητικό δρόμο για τη ποίηση μας, το δρόμο της «αμφισβήτησης».
(Κάντε κλικ πάνω δεξιά στη σελίδα «Πεζά»)
ΠΑΝΟΣ ΚΑΠΩΝΗΣ
ΠΝΕΥΜΑ ΟΙΝΟΥ
Όταν μια συγγραφέας σε «κερνάει» από «το κρασί της προσωπικής της αλχημείας», αλχημεία που μπορεί να αρχίσει με την ανάγνωση ενός σχετικού βιβλίου, δεν περιμένει κανείς ότι θα βρεθεί – κυριολεκτικά – μέσα σε μια οινική λογοτεχνική συνωμοσία, ξενυχτώντας στη συνέχεια διαβάζοντας το. Χωρίς κρασί – φυσιολογικά – αλλά μόνο διαβάζοντας, δεν μπορεί κανείς να είναι συν-επαρμένος από το πνεύμα του οίνου που διαχέεται παντού, μέσα σε ένα μυθιστόρημα ή γενικά σε ένα λογοτεχνικό έργο. Continue reading »
Με «μακροβούτι στη λογοτεχνία» κυκλοφόρησε το νέο τεύχος Καλοκαίρι 2008 των (δε)κάτων. Διηγήματα, διηγήματα, διηγήματα για τις διακοπές σας μόνο με 10 ευρώ. Από τα καλύτερα τεύχη. Και για να ευλογήσουμε τα γένια μας, διαβάστε μεταξύ άλλων στη κριτική βιβλίου : Γ. Βέης, Λ. Ντάρελ «τα ελληνικά νησιά», Δ. Αθηνάκης, Θ. Γρηγοριάδη «Χάρτες», Ντ. Σιώτης, Χ. Τσιάμη «μακρυνός περίπατος στην Πάτρα», Π. Καπώνης, Μ. Κασόλα «Ερμιόνη». Από τα άλλα περιεχόμενα :
Continue reading ‘(δε)κατα #14′
ΡΕΥΣΤΗ ΝΕΟΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ
(μετάφραση Γιώργος Καράμπελας, Βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ, 3η έκδοση, Αθήνα Σεπτ. 2006).
Από τη σειρά «εστία ιδεών» των εκδόσεων του Βιβλιοπωλείου της ΕΣΤΙΑΣ, εκδόθηκε το βιβλίο του Ζύγκμουντ Μπάουμαν : Ρευστή Αγάπη, ένα πολύ ενδιαφέρον έργο γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις του σύγχρονου ανθρώπου, ένα «εγχειρίδιο» κατανόησης, θα λέγαμε του μετα – νεωτερικού ανθρώπου. Continue reading ‘Zύγκμουντ Μπάουμαν : ΡΕΥΣΤΗ ΑΓΑΠΗ’
Του Πάνου Καπώνη*
* δημοσιεύτηκε στο περιοδικό (δε)κατα τ. 6, Καλοκαίρι 2006.
Σχόλιο της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ για το περιοδικό (δε)κατα (Αύγουστος 2006) Στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, στο φ. 18630 της 4ης Σεπτεμβρίου 2006 δημοσιεύτηκε σχόλιο του Κώστα Ρεσβάνη για την παρουσίαση του 6ου τεύχους του λογοτεχνικού περιοδικού (δε)κατα. Αντιγράφουμε : «Θερινά αναγνώσματα» ονομάζουν τα (δε)κατα το αφιέρωμά τους με αφηγήσεις, ταξίδια στον χώρο και ταξίδια στην ψυχή. Να, λ.χ. ο Τζακ Κέρουακ να σημειώνει τον Αύγουστο του 1949 στο Ντένβερ: «Περπατώ στο σκοτάδι και κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει παρά μόνο ο τρελός μου εαυτός. Θέλω να επικοινωνήσω με τον Ντοστογιέφσκι στον ουρανό και να ρωτήσω τον Μέλβιλ αν είναι ακόμα αποκαρδιωμένος και τον Γουλφ γιατί άφησε τον εαυτό του να πεθάνει στα τριάντα οκτώ. Δεν θέλω να τα παρατήσω. Υπόσχομαι ότι δεν θα τα παρατήσω ποτέ, και ότι θα πεθάνω ουρλιάζοντας και γελώντας…». Και μια που αναφέραμε έναν μπιτ, διαβάστε το κείμενο του Πάνου Καπώνη για έναν «μπιτ της ποίησης» που έφυγε πριν από τρία χρόνια, τον Θωμά Γκόρπα· και τα εύστοχα σχόλια των τελευταίων σελίδων.
«Καλώς τη διάλυση λοιπόν, καλώς τον σπαραγμό των άστρων μέσα στη χτεσινή εφημερίδα, καλώς τον σπαραγμό των φίλων μέσα στη χτεσινή ταβέρνα που την πέθαναν γιατί τους πέθανε, καλώς τα καλαμποκότσανα και στην κορφή κανέλα…» (6 Σεπτεμβρίου 1980).
Continue reading ‘Θωμάς Γκόρπας, ο νυν και αεί ποιητής του σπασμένου καιρού’
Πρόσφατα σχόλια