Δημοσιεύτηκε το ποίημα «Μια νύχτα με μπλουζ» στο περιοδικό «Παρουσία», τεύχος #51, Ιανουάριος-Μάρτιος 2010.
Μια νύχτα με μπλουζ
Διεφθαρμένοι κοιταχτήκαμε κατάματα. εγώ δεν τα πάω καλά με τις λέξεις αλλά από πάνω ως κάτω χαμογελάω ηχορύπανση ανδροπρεπώς κάθετη. Κι ενώ ανέμενα τον ιονισμό των άκρων μου από σπηλαιώδεις αιθέριες ουσίες και κολόνιες άγνωστες, χορευτές ως προπλάσματα αγαλμάτων βάδιζαν ανάστροφα στην πίστα, ενώ μια κομπανία πνευστών παιάνιζε, Το πάθος των νεοσσών ήταν αποκαλυπτικό στην ενθρόνιση των χρησμών ως συλλογή λέξεων που δεν γνώριζα ή ως ποίημα πρωτόγνωρων σπασμών μιας νύχτας ηδυπαθούς στις όψεις του κάθε έρωτα. Η σπηλιά ήταν εκεί ανοιχτή και ρέουσα ουρανομήκης ηδονίστρια σάλπιγγα που δεν καταλάβαινε από αναστολές και πήλινες εύθραυστες σκιές αισθημάτων κι η ατμόσφαιρα μύριζε πικραμύγδαλο και νότες αργού μακρόσυρτου μπλουζ στη διαπασών όμως μέσα στα σύννεφα που σκέπαζαν τα φεγγαρόφωτα ζεύγη αποσπώντας τον ρυθμό απ’τις κινήσεις σε στροβίλισμα αέναης στύσης ονείρων. Ο φίλος μου Ιωάννης Τραβαγιέ ξεπρόβαλε απ’ τη μεριά των μη καπνιζόντων καπνό αναιδής ορχηστρούμενος πάραυτα και με είδε γυμνό ιδρωμένο αιθεροβάμονα μες στις σχισμές των απωλεσθέντων ρούχων ανάκατα με τα μπλουζ της νύχτας. Κηφισιά 30 Ιουλίου 2006 Απ’την ανέκδοτη συλλογή «Κύβος» ***
Τρία ποιήματα δημοσιευμένα στο περιοδικό «Οροπέδιο» #6, Χειμώνας 2008-09
After dark
Εκρηκτικά φαινόμενα εκλάμψεων μετά τη νύχτα που λάμπει αδιάκοπα στα μαύρα ηχητικά συστήματα ώθησαν σπασμούς στο πεζοδρόμιο και στις πέριξ ανταύγειες οφθαλμών Οι προβολείς άναψαν στη ροή των διαχωρισμών των ήχων σαν φύλλο που σκέπασε τα ευτυχισμένα λουλούδια Κηφισιά 2006 Ανέκδοτο ποίημα από την συλλογή «Κύβος»Ρεύματα
Στο μήκος του ήχου προεξείχε η διαδήλωση αναλώσιμη στη φλόγα των φλογοβόλων Ανάμεσα στα γυμνά πόδια των λαμπρών φεγγαριών οι υπόγειοι ρυθμοί ούρλιαζαν στο βάθοςΡεύματα οινοπνεύματος
Αθήνα Εξάρχεια 2006 ανέκδοτο ποίημα από την συλλογή «Κύβος»
Η λεωφόρος των φαλλών
Απιονισμένο νερό πλημμύρισε τη Λεωφόρο των Φαλλών στη Δήλο και οι πεζοναύτες με το πουλί στο μπράτσο επίλεκτα παιδιά της επανάστασης οπισθοχώρισαν άτακτα στ’ αποβατικά σκάφη στην παραλία Η αντικατάσταση των φαλλών με τους φοίνικες εκ τέφρας αναβλήθηκε εξ αιτίας της πλημμύρας αλλά και με την επέμβαση της ΟΥΝΕΣΚΟ που τους κήρυξε παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά Εγώ δεν πήγα ποτέ στη Δήλο, αλλά οι ψαράδες μολογάνε πως ο Άγιος Νικόλαος φύλαξε το νησί κι οι φαλλοί σηκώνονται τεράστιοι και περήφανοι στον γαλανό ουρανό μέχρι και σήμερα Τήνος 1969 Ανέκδοτο ποιήμα της συλλογής «ΚΟΚΤΕΙΛ Β» , 2η έκδοση ΓΚΟΝΗΣ 2008 ***
Πάνος Καπώνης :
Ποίημα δημοσιεύμένο στην ετήσια έκδοση της «Κοινωνίας των δεκάτων», ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ 2007, Αθήνα 2008
Αρχαίο Τραμ
Ιερογλυφικά σανδάλια
Οδηγούσαν το κέλυφος του γρανίτη
Σε ανάποδες πυραμίδες και ήχους
Αιγυπτιακούς
Ανορθόδοξους στις λείες επιφάνειες
Των κώνων
Της μετανσάρκωσης των οφθαλμών μας
Απέραντη η λεωφόρος της ερήμου
Στο σχήμα ενός συμβόλου ζωής
Με σκόνη αιώνων
Να ανεμίζει τις υπναλέες μούμιες
Υπεράνω των φοινίκων
Στην κατεύθυνση της Λιβύης
Το αρχαίο τραμ έτριζε
Από τ’ αρχαία χρόνια δίπλα στη θάλασσα
Σκουριασμένη διαδρομή
Από το Ναυτικό Όμιλο Αλεξανδρείας
Μέχρι την οδοό Σελίμ
Ένθα τα μεγάφωνα του Ισλάμ
Ιερά κιγκιδώματα όμως μας στρίμωξαν
Στις οξειδώσεις των οχημάτων
Άμα τη αφίξει μας
Κάτω από τους τρούλους και περιπατητές
Σε ελληνικά κλασικά κατάλοιπα
Και το παλιό μεγαλείο της παραλίας
Αλεξάνδρεια Μάρτης 2005
Από τη συλλογή «Σπινθήρες καλωδίου», 2009***
Πάνος Καπώνης :
Ποίημα δημοσιεύμένο στην ετήσια έκδοση της «Κοινωνίας των δεκάτων», ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ 2008, Αθήνα 2009
Χριστούγεννα 1967
Ακίνητα μεσημέρια πάνω από κόκκινες ξεθωριασμένες στέγες που κάπνιζαν ανάμεσα από κεραίες γυμνές τους βάραιναν τα βλέφαρα. Η δέσμευση, η πολιτεία των φοινίκων που αναγεννήθηκαν απ’ τα τανκς. Ούτε μια φωνή έστω απ’ τις κουρούνες που ζεσταίνονταν στα καμπαναριά ή τον αέρα που τους είχε ξεχάσει μέσα στα κελιά. Φέτος η ζεστασιά τυποποιήθηκε σε μικρούς μαύρους σωλήνες πυροβόλων. Ο Χριστός κουράστηκε να ξαναγιεννιέται λυτρωτής κάθε χρόνο.
Αγρίνιο 1967 Από τη συλλογή «ΚΟΚΤΕΙΛ Β» , 2η έκδοση ΓΚΟΝΗΣ 2008
****
Πάνος Καπώνης :
Ποίημα δημοσιεύμένο στο περιοδικό ΠΑΡΟΥΣΙΑ, τεύχος 29, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2004.
Έτος κτίσεως 1868
Άυλη οριζόντια γραμμή αιχμή στη ζωή μου πέρα απ’ την πατρώα γη ενσωματωμένη στους χοντρούς τοίχους της γέννησης μου στην γκρίζα αιτωλική πέτρα. Είναι μακριά, πολύ μακριά ο τόπος μου δυτικά του δρόμου με τη σκόνη ανάμεσα στις λίμνες και σε κάδους σταριού. Κι εγώ επιμένω στη ζεύξη του ονείρου των κρυφών ερμαρίων της οδού Δωριμάχου λαο των πορφυρών κιλιμιών της λόντζας. Επιμένω στην παλιά φωτογραφία πάνω απ’ το τζάκι στις πουτάνες της λιμνοθάλασσας και τα πέντε φανάρια της πλατείας, Επιμένω ακόμη σ’ αυτό το αίμα που τρέχει κάθε μέρα στο κόκκινο του ορίζοντα. Επιμένω στο σωτήριο έτοε 1868 σαμ προβολή στην ομίχλη του μέλλοντος μου. Αγρίνιο Πάσχα 2002 Από τη συλλογή «Σπινθήρες καλωδίου», 2009
Οκτώ ποιήματα δημοσιεύμένα στην Ανθολογία του Δ. Πιστικού «Ζωγραφία Λαλούσα» εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ, Αθήνα 1997
Συλλογή «ΚΟΚΤΕΙΛ Β» , 2η έκδοση ΓΚΟΝΗΣ 2008
Συλλογή «ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΣΥΝΝΕΦΑ», εκδόσεις ΓΚΟΝΗΣ 2010
Αποσπάσματα από το ποίημα «Φακοί Επαφής» (α,β,γ) και «Απ’ τις απολογίες» δημοσιεύτηκαν επίσης στην Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, Αθήνα 2002.
Φακοί Επαφής
α’
Ανάμεσα στον καθρέφτη και τα μάτια σου ο ήλιος κόπηκε στα δυο. Θέλησα ν’ ανατινάξω το κρύσταλλο που σου ‘κρυψε το φως, μα είπες μην αγγίζεις, περιμένω ν´ ανέβει η παλίρροια του αίματος.β’
Κοχύλια κι άσπρα πανιά ουτοπία πελάγου σε φλογισμένη καλοκαιρινή λεωφόρο. Χωρίς κυβερνήτη είμασταν έρμαια των σημάτων της τροχαίας.γ’
Τα κόκκινα οχήματα χάσανε τον προσανατολισμό τους κάπου στο Σούνιο κι ο ήλιος μας είπε το ξυπόλητο ζευγάρι έφθαρε τα μάρμαρα του αρχαίου ναού. Ο φίλος που γύρισε ντυμένος στα λευκά μίλησε για αποτέφρωση.δ’
Είχα δει τον ίσκιο σου στα φύλλα μιας ελιάς, είχα δει τον ίσκιο σου μονάχα γιατί το πρόσωπο σου το ‘χε πάρει το φεγγάρι.Από τη συλλογή «ΦΑΚΟΙ ΕΠΑΦΗΣ» , 1966
Απ’ τις απολογίες
Α’
Στους καλαμιώνες γύριζα μαζί σου ένα δηλινό, μοναχικό ερείπιο καμένο από φωτιές τυποποιημένες κοιτάζοντας τα σύμβολα στα λιμνοσόκακα του νεκρού μου παρελθόντος. Τις νεκρωμένες φύσεις που βαρέθηκες να τριγυρίζεις τις κράτησα σφιχτά, μαζί μετις ανάσες. Όταν ξεχάσεις τα χέρια τα κομμένα και την μαυροντυμένη στον δρόμο της απεραντοσύνης θα σου πω ποιός φώναξε π ρ ο δ ό τ η.Β’
Στα μαύρα λιθάρια κόπηκαν τα χέρια μου όταν θέλησα να αναστήσωτους γκρεμισμένους ναούς τα καμένα σπίτια τα λισμονημένα ιερά. Στο τελευταίο ταξίδι κόπηκαν γιατί άγγιξαν τις απαγορευμένες αχτίδες του ήλιου ψαχούλεψαν την απεραντοσύνη της λίμνης ικέτεψαν τα σύννεφα πάνω απ’ τα κάστρα και τους θλιμένους κατάδικους που κοίταζαν με τα πέτρινα μάτια τους απ’ τα πέτρινα παράθυρα των θεστιαίων απ’ τα πέτρινα περάσματα της Αιτωλικής Νύχτας. Κόπηκαν, μα δεν θα γυρίσω εκεί. Εκεί που το λιόγερμα είναι άτεχνο σχεδιάσμα χαμόγελου πρωινού μια υπόσχεση δίχως αξία όταν την νύχτα παιδεύονται οι άνθρωποι να βρουν τους δρόμους των νερών. Εκεί που οι πόρτες των νεκροταφείων ανοίγουν στο χάος κι οι τάφοι σκεπάζονται με λιόδεντρα εκεί που τα κυπαρίσσια μυρμιγκιάζουν σε σειρές ακανόνιστες από προδομένους στρατούς κι οι ελιές συνομωτούν ίσως για την αυγή των νεκρών ή για τα παιδιά που χαρτοπαίζουν στα ερείπια της αρχαίας πολιτείας.Γ’
Στα μαύρα λιθάρια με πρόδωσαν κι ας ήμουν δίπλα στη θάλασσα κι ας έλεγα πως με κυνηγούσε ο αέρας κι ας νόμιζα πως ακόμα ταξίδευα. Με πρόδωσαν την μέρα που γεννήθηκα κοντά στους βάλτους με τα κροάσματα κοντά στους δρόμους που ‘δειχαν οι καμένοι πλάτανοι και κοίταζαν τα λιμνοπούλια την γύμνια μου.Δ’
Δεν θα ‘ρθουν οι γυναίκες να σκεπάσουν τον τάφου μου ; Τότε θα πούνε, πως δεν γηννήθηκα πρωί αλλά την νύχτα που με φώναξαν στο Π α ν α ι τ ώ λ ι ο Ι ε ρ ό.Αμβρακικός
3.
Κυνηγούσαμε κάποτε τα τραγούδια της θάλασσας τα ξεχασμένα φανάρια π’ αναβόσβυναν στ’ ακροτήρια τα βράδυα μια στάλα δροσιάς στο πρόσωπο μιας γυναίκας που ‘ρθε κι έφυγε – μέρα της άπνοιαςτι ερημιά τι ερημιά δείχναν τα μάτια της ! Ένα κύμα με δυο δελφίνια προγεφύρωμα στην θλίψη. 4. Άσπρος διάδρομος μονοτονίας
γεμάτος αρμύρα σπασμένα όστρακα κι ο ήλιος μια κουρασμένη παραλία ατελείωτη εισαγωγή στα τραγούδια των δελφινιών κι αυτή η αγκαλιά του κύματος ! Ούτε ένας γλάρος δεν φάνηκε σήμερα ούτε ένα καϊκι. 5. Αμμουδιές όλο αρμυρίθρες το σχήμα της ανάσας η ευτυχία μας. Όπου κοιτάξεις εδώ ο ήλιος δεν πεθαίνει ο ήλιος σταυρώνεται κάθε πρωί στα παραθύρια μας. Όπου φωνάξεις η φωνή σου πέτρα μνημείο των καλοκαιριών που πέρασαν γεμάτα τύψεις. 6. Η άμμος κι οι γυναίκες που κρύβονται στη ζεστή της γύμνια μνημόσυνα παλιών θαλασσινών. Κι η αγνότητα στην μαρμάρινη κόρη που βρέθηκε θαμμένη χαράχτηκε ασύμμετρα στο βλέμμα σου η Ελλάδα χωρίς συντρόφους.
Ανταπόκριση για μια κατεδάφιση
Έτσι χάθηκαν ανάμεσα απ’ τους τίλους των εφημερίδων και τα καινούργια φωτιστικά σώματα παραλλαγές σ’ αιμάτινο πλαίσιο για να θυμάμαι τις διαβάσεις και τ’ αγκάλιασμα του κοριτσιού. Και η άλλη πρόφαση πως δεν διαβάζουν τάχα εφημερίδες «μόνος ετών 24 εξωρίσθη από τον Νέρωνα το 65 μ.Χ. εις την νήσον Γυάρο του συμπλέγματος των Κυκλάδων». Όταν πνίγεσαι μες τ’ αποτσίγαρα στο καφενείο κι ακούς τα βράδυα τους γάτους να ουρλιάζουν και τους χτύπους της καρδιάς σου να μιλούν για τοίχους υγρούς επιγραφές κι αινίγματα » – διακόσιες χιλιάδες ξεχύθηκαν στις ακτές, να προστατεύσουμε τους λουομένους -» μην σκέφτεσαι τις αφίσες και τις πολιορκίες των θυμάτων σου που ζωγραφίζουν βαρκούλες κι όνειρα πίσω απ’ τον τοίχο κάθε Σάββατο την ώρα που στο πρόσωπο σου πληθαίινει το συρματόλεγμα. Οι νύχτες απ’ έξω είναι κάτασπρες διακριτικά σκοτεινές για τους νυχτοφύλακες μα εγώ περιμένω να ξημερώσει. Το ίδιο τοπίο στα μάτια μου κι ο πληθυσμός αυξήθηκε – έξω τα στίγματα στο κορμί μου αυξήθηκαν και το φαρμακείο της γωνίας που διανυκτερεύει διαβάζουν για την διαδήλωση : «All women are beautiful» χωρίς στηθόδεσμο (National Organization of Women-USA).Μην κλείνεις τα μάτια στον τοίχο εδώ δεν μπορείς να χαράξεις δυο γράμματα ή μια γρατσουνιά κάθε μέρα ή Εύα αγάπη μου 13-6-70 κι έπειτα από τρια χρόνια τον κατεδάφισαν κι άλλοι ξέφυγαν μ’ ένα σκουριασμένο τατουάζ στο χέρι ανανέωση την έλεγαν ερείπιο μ’ένα δικό μας κομμάτι σαν να ‘γδυναν τους νεκρούς ως τα κόκαλα. Εσύ αξύριστος, μόνον εσύ που καταπρόσωπα σε χλεύασαν οι νέοι πραιτωριανοί και τα καινούργια συτήματα αγοράς «ενταύθα πολούντε παλεά μικρά κάγγελα, παλεά μικρά τεράγονα παράθιρα»! Τώρα, είναι μάντρα με χοντρό παχύ χώνα από αίμα. Από τη συλλογή «Κοκτέιλ» (1968-1972).
Μυθολογία της πορτοκαλάδας
Γ’. Εν Αθήναις δεν γίνεται τίποτε. Όπου να καθίσω υπάρχουν παγκάκια όπως και να καθίσω πίνω χυμό πορτικαλιού. Εν Αθήναις λέγανε πως πρέπει να βρούμε την αφετηρία ή την καφετερία, να γελάσουμε την ώρα ποι οι άλλοι βάζουν τις προβοσκίδες τους στους υπόνομους ή διαβάζουν ποιήματα στους υπό νόμους ή χαϊδέουν τον λαιμό της Μυρσίνης στο ζαχαροπλαστείο ή κάνουν τόσα πράγματα που εμείς δεν τα ξέρουμε … Εν Αθήναις, τι να γράψω αφού τ’οποτα δεν γίνεται, εν Αθήναις … Από τη συλλογή «Μεταμορφώσεις του Ιερεμία» 1977 Συγκεντρωτική έκδοση «Αρχιπέλαγος Αϋπνίας», εκδόσεις ΑΙΟΛΟΣ 1993.Ταξίδι στα τοπία
Ε’.Κι ο καημένος ο Jouve, ο ποιητής
που κατοικεί πάντα στο τελευταίο πάτωμα κι οι αίθουσες ίσως να ‘ταν εκεί ή πιο πάνω ακόμα φαινομενικά ουσιαστικές μαύρη ταπετσαρία και χιούμορ χωρίς μοναξιά.
Μηχανικά να περιφέρομαι νεκρός σ’ αυτό το τοπίο με τους χαμένους βάλτους και τις αντένες
τ’ όνειρο του προσώπου μου να επιπλέει μέσα σ’ άδειους γυάλινους τοίχους υπέροχο χάος αδιαμόρφωτο απαλά λικνιζόμενο στις εναλλαγές μου εκεί χωρίς διαστάσεις να μεγαλώνω άχρονα με καινούργιο προσωπείο με καινούργιο χαμόγελο άφθαρτη ουσία σ’ εκατομμύρια ταξίδια στο ζωντανό στερέωμα, εγώ κι οι ταξιαρχίες των αγγέλων προστατών. Απ’ τη συλλογή «Ταξίδι στα τοπία» 1977-1978 Συγκεντρωτική έκδοση «Αρχιπέλαγος Αϋπνίας», ΑΙΟΛΟΣ 1993.
Η καμπυλότητα του σύμπαντος
VI.Σου το ‘πα για τα σύννεφα ψάχνοντας λέξεις για να βουλιάξω περισσότερο μες το αίμα μου βρίζοντας το μαρμάρινο πρόσωπο σου που ρίζωσε στην Κηφισιά. Σου το ‘πα πως τα μέταλλα τίκονται όταν ξερίζωνα στη σκοτεινιά την αρετή μου και τα οπωροφόρα δέντρα απ’ τον κήπο της μητέρας μου. Το ‘πα έτσι κι αλλοιώς πως δεν παίζουν με την καμπυλότητα του Σύμπαντος. Από τη συλλογή «Ναρκωτικά Σύννεφα» 1979-1989.
***
Αποσπάσματα από τρία ποιήματα δημοσιεύτηκαν στην Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, Αθήνα 2002. Ολόκληρο το ποίημα «Αμβρακικός» στη Συλλογή «ΚΟΚΤΕΙΛ Β» , 2η έκδοση ΓΚΟΝΗΣ 2008 Αποσπάσματα από το ποίημα «Αμβρακικός» (1 & 2) :
Αμβρακικός
1.
Η θάλασσα κι η υπόσχεση ενός δεκαεξάχρονου κοριτσιού που πέρασε μαυρισμένο κατ’ απ’ τον ήλιο. Πόσο νιώθουμε τώρα τη σκληράδα της άμμου ! Σαν βλέπουμε τ’ απέναντι βουνά ντυμένα στην άχνα της γραμμής της άνυδρης χωρίς απάθεια χωρίς αρμύρα στα μάτια μας. 2. Η κίνηση της στιγμής ένας απελπισμένος θάνατος της μέρας κυνηγημένος απ’ τον ήλιο και τα μεγάφωνα της παραλίας. Τα μόνα αντικείμενα στην ακίνητη απεραντοσύνητο φως και μια βουρλιά ελπίδα δροσιάς κυνηγητό της ατονίας μας. Καλοκαίρι ! Μια σιλουέτα αμέτοχη στις τόσες σιλουέτες του καφενείου. Απ’ την πρώτη συλλογή «Κοκτέιλ», 1968 _______________________________________– ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΟ 1997 :
- Περιδιοκό Ακτή, τεύχος 16, Λευκωσία 1993 : Δημοσίευση του ποιήματος «Μεσολόγγι».
- Έτήσια έκδοση «ΠΟΙΗΣΗ ‘80″ (των Θ. Νιάρχου – Αντ. Φωστιέρη) εκδόσεις ΕΓΝΑΤΙΑ Θεσσαλονίκη 1980 : Δημοσίευση των ποιημάτων : «Ταξίδι στα τοπία». «Ναρκωτικά σύννεφα».
- Περιοδικό «ΤΡΑΜ» τεύχος 7, Θεσσαλονίκη 1978 : Δημοσίευση των ποιημάτων : «Κρις-κραφτ», «Η κηδεία», «Ο δραπέτης».
- Περιοδικό ΣΗΜΑ, τεύχος 18, Αθήνα 1977 : Δημοσίευση του ποιήματος «Η μυθολογία της ποστοκαλάδας».
- Περιοδικό «ΤΡΑΜ» τεύχος 3, Θεσσαλονίκη 1976, δημοσίευση των ποιημάτων : «Ακτινογραφία», «Μονότονη απολογία σ’ επαρχιακό καφενείο», «Οι αντένες».
- Περιοδικό Manroot 9, San Francisco 1973 : Δημοσίευση στην αγγλική του ποιήματος : «The mythology of orangeade».
- Περιοδικό «Κούρος», Αθήνα Μάης 1971 : Δημοσίευση του ποιήματος «Η Αλίκη στη χώρα των φαρμάκων».
- Ποιητική Ανθολογία Νέας Ελληνκής Γενιάς «ΑΓΚΥΡΑΣ», Αθήνα 1970 : Δημοσίευση του ποιήματος «Θυσία».
- Περιοδικό «ΛΩΤΟΣ», τ. 4-5 Μάης 1969 : Δημοσίευση του ποιήματος «Αθήνα 39ο C».
- Τ. Σπηλιάκου – Ελ. Στριγγάρη : Ποιητική Ανθολογία Νέων, Αθήνα 1968 : Δημοσίευση των ποιημάτων «Απολογία εσχάτη», «ταξική διαφορά», «οδοφράγματα», «κίτρινη ομπρέλα», «η γιορτή».
