ποιήματα στο διαδίκτυο

Ψηφιακός Ποιητάρης: Π. Καπώνης (digitalpoeter.blogspot.com) / https://www.culturebook.gr/finder/panos-kaponis.html / https://www.facebook.com/panos.kaponis / https://www.bibliotheque.gr/page/4 / https://pleias.library.upatras.gr/index.php/tram/article/view/154536 / https://tokoskino.me/2017/11/20/%CF%89 / https://www.logografis.gr/?s=%CE%BA%CE%B1%CF%80%CF%89%CE%BD%CE%B7%CF%82

Posted in Uncategorized | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ποιήματα στο διαδίκτυο

“Τηλέμαχος Χυτήρης”

3 Απριλίου 2022 > https://www.inewsgr.com/…/ti-tha-diavasoume-prosechos…Οι εκδόσεις Γκοβόστη μας παρουσιάζουν μια πλούσια εκδοτική παραγωγή με ιδιαίτερη έμφαση στην ποίηση που είναι χρήσιμη σε περιόδους εσωτερικής αναζήτησης καθώς και διηγήματα, μυθιστορήματα, καλή μεταφρασμένη πεζογραφία αλλά και νουβέλες Ελλήνων λογοτεχνών…. Ο Στάθης Κουτσούνης γράφει για τον Αλέξανδρο Ίσαρη. Ο Πάνος Καπώνης γράφει για τον Τηλέμαχο Χυτήρη.

Posted in Uncategorized | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο “Τηλέμαχος Χυτήρης”

Τα περιστέρια

Άλλαξε φέτος την άνοιξη η ώρα / Που τα περιστέρια κατέλαβαν το μπαλκόνι / Ως κίνηση λέγανε ειρήνης ή ως σύμβολο / Του Αγίου Πνεύματος εν είδη περιστεράς.

Έκτοτε, τα περιστέρια όρισαν το μέρος / Ως αποχετευτικό χώρο και αποπατούσαν / Νυχθημερόν και σε κάθε βεβαίως εποχή / Που η λευκότητά τους παρέμεινε μύθος.

Όχι δηλαδή, πως πρέπει εμείς ως πιστοί / Να αποδεχθούμε την λεγόμενη αγνότητα / Των άσπρων και μαύρων περιστεριών που / Ως ζευγάρια μας παρουσιάστηκαν ξαφνικά.

Εδώ, ως αναθήματα στον βωμό τους / Αποθέσαμε τα ομοιώματα των περιστέρων / Τιμώντας την ειρήνη που έφεραν στο ράμφος / Κλάδον ελαίας ας πούμε μετά την φουρτούνα.

Και εἶπεν ο Εγγονόπουλος : «η τοποθέτησις πουλιών, σε γεωμετρικά σχήματα, Επί των επάλξεων» / Ιδού ημείς τι εκάναμεν την επαύριον.

Posted in Uncategorized | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τα περιστέρια

Αυτό το βιβλίο δεν πήρε ποτέ κανένα ΚΡΑΤΙΚΟ ΒΡΒΕΙΟ, ούτε προτάθηκε για κανένα ΒΡΑΒΕΙΟ, απλώς κυκλοφορεί

Πυρήνες υετού (amarysia.gr)

Posted in Uncategorized | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αυτό το βιβλίο δεν πήρε ποτέ κανένα ΚΡΑΤΙΚΟ ΒΡΒΕΙΟ, ούτε προτάθηκε για κανένα ΒΡΑΒΕΙΟ, απλώς κυκλοφορεί

Δρ. Ανθούλα Δανιήλ > κριτική παρουσίαση

https://diastixo.gr/kritikes/poihsh/17946-pirines-ietou

Πάνος Καπώνης: «Πυρήνες υετού»

Πάνος Καπώνης
: «Πυρήνες υετού» – Diastixo

Πυρήνες υετού σε τρία μέρη. Το πρώτο, ομότιτλο με τη συλλογή, «Πυρήνες υετού» (2013-2014), το δεύτερο «Μυθο-λογία (2015-2018) και το τρίτο, «Τα εν Άνδρω» (2019-2021). Τα ποιήματα φέρουν σήμα· τόπο και χρόνο. Υποβάλλουν έτσι την αίσθηση του κεντρίσματος ή της ιδέας που γεννήθηκε σε συγκεκριμένο ταξίδι και δίνει το έναυσμα για να στηθεί η σύνθεση, τονίζοντας συγχρόνως με έμφαση την κοινωνική πραγματικότητα, την οποία ο ποιητής κάνει δεύτερη πικρή ψυχή του. Θα υποστήριζα με σθένος πως πίσω του στέκεται ο συνοφρυωμένος και πληγωμένος, όπου και να ταξιδέψει, Γιώργος Σεφέρης· αν και η ομορφιά είναι και αυτή μια πληγή, όπως μας λέει στον «Θρήνο για τον Άδωνι»: Η ομορφιά σου είναι πληγή στο πλευρό του κόσμου. Fog, επίσης, είπε ο Σεφέρης την ψυχική του ομίχλη, την κακή διάθεση, απαισιοδοξία και θλίψη. Fog έχει και ο Πάνος Καπώνης στη δική του ψυχή, θλίψη διάχυτη σε όλη τη συλλογή. Το πρώτο ποίημα φέρει τίτλο «Ομοιώματα πανσέδων» και έχει ημερομηνία 25 Μαρτίου 2013. Δεν είναι εύκολο να υπολογίσει ο αναγνώστης τι μπορεί να έγινε την ημέρα εκείνη του Ευαγγελισμού το 2013, αλλά μπορεί να θυμηθεί το «Επί ασπαλάθων», το οποίο γεννήθηκε την ίδια μέρα το 1971, εν καιρώ δικτατορίας. Κάτι συμβαίνει, λοιπόν, εδώ, το οποίο ο Καπώνης κρύβει τεχνηέντως μέσα σε σύμβολα και σημαίνουσες χρονολογίες. Οι Πυρήνες υετού είναι δυνατοί, ισχυροί, βροχή πολλή και δάκρυα, πάγοι που βλάστησαν, θλίψη για τους αστούς, για τους θησαυρούς του ήλιου, «το ψεύτικο μονοπώλιο μιας πολιτικής αγάπης». Ο κόσμος είναι θλιβερός και βροχερός και ψεύτικος. Οι σύντροφοι κι αυτοί στο ρεύμα των καιρών και η σελήνη στον ρόλο της απάτης, όπως πάντα: πώς θα λάμψουν τα δάκρυά μας ξανά/ σαν υγροί κρύσταλλοι μες στο σκοτάδι τους; Κι έτσι μπήκε η ιστορία στο ποίημα. Όμως τα όνειρα έχουν παγώσει, τα «ομοιώματα των πανσέδων» συνάδουν με «τα προσωπεία των τυφλών πολιτών» και με τη «μεταμφιεσμένη σελήνη». Ακολουθούν οι «Συγκρούσεις νεφών» –Ι και ΙΙ–, βροντές και αστραπές, καθώς και το «Αναρχικό κηροπήγιο». Και τα τρία ποιήματα, γραμμένα τον Νοέμβρη του 2013, έχουν σαφείς αναφορές στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, 40 χρόνια πριν – 50 για μας που τώρα τα ξαναδιαβάζουμε. Και ο καιρός εξακολουθεί να είναι βροχερός, 40 και 50 χρόνια μετά. Η δικτατορία έφυγε, αλλά άλλες δικτατορίες λυμαίνονται τον μύθο του Πολυτεχνείου, άλλοι τιμούν την επέτειο, άλλοι φρουρούν, άλλοι καίνε τους κάδους και, τέλος, όλοι εμπλέκονται σε επεισόδια ξεχνώντας τι βαρύ ίσκιο έχει η ημέρα.

Σκοτεινές στολές παραβιάζουν στην ησυχία / Και γεμίζει ο δρόμος κόσμο / Πρόσωπα ωχρά που γύρισαν νεκρά / Πίσω από σκούρα άρματα μάχης / / Το χτύπημα στην πύλη ξεχασμένο / Κι ο δρόμος σωπαίνει και πάλι. («Αναρχικό κηροπήγιο»)

Έτσι λοιπόν «Το χτύπημα στην πύλη ξεχασμένο» και κάθε χρόνο «τιμάμε» «την καιόμενη ετήσια βάτο του Πολυτεχνείου/ Εκείνης της βραδιάς που ξεθώριασε φέτος». Καλύτερα θα ήταν να πει κανείς πως το ξεθώριασμα είναι κυλιόμενο, από χρόνο σε χρόνο, όπως και η θλίψη, και αυτή κυλιόμενη από ποίημα σε ποίημα και κάθε χρόνο ξεθωριάζει, μέχρι που πια η μνήμη να μην ανήκει στο Πολυτεχνείο, να ανήκει σ’ αυτούς που το καπηλεύονται και εκείνοι που το έζησαν να το πενθούν. «Για να γίνει ένα κακό δεν αρκούν οι κακοί, αλλά και αυτοί που αδιαφορούν γι’ αυτό», λέει ο Τσβετάν Τοντόροφ και ο κόσμος έχει ροπή και κλίση στο κακό και στην αδιαφορία. Πολυώροφα κτήρια, στην ταράτσα απλωμένα ρούχα. Κάποτε η εικόνα αυτή συμβόλιζε ομορφιά και ελευθερία ή μήπως και το πέρασμα του χρόνου; Σήμερα: Με βασανίζει όταν κατεβαίνω τις σκάλες/ Και βγαίνω στην μπόχα των έγχρωμων/ Σκουπιδιών που νεκρά αναπαύονται, ανάμεσα στην αιθάλη ψηλά και στο καυσαέριο στα χαμηλά, που πολιορκούν με ασφυξία την «καταραμένη πόλη». Η γενική κατήφεια που προσδίδει η περιρρέουσα ατμόσφαιρα μας υπενθυμίζει ότι ο Καπώνης είναι, με τον τρόπο του, πολιτικός ποιητής, αλλά δεν ξεχνά και τον έρωτα. Όσο και αν όλα μαυρίζουν γύρω του υπάρχουν χαραμάδες φωτός, λάμψη που εκπέμπουν τα στήθη ενός κοριτσιού, μια παιδική ανάμνηση, αλλά και τα κυκλάμινα της λίμνης Τσιβλού, από την οποία εμπνέεται το ποίημα «Cyclamen Persicum» και το αφιερώνει στον ποιητή Γιώργο Βέη, «ομόλογο προξενητή των ονείρων μας»:

Τα κυκλάμινα είναι πολύ ευαίσθητα/ Μπορώ να πω αδύναμα και φοβισμένα/ Χαμένα μέσα στη μοναξιά τους […]/ Έτσι λοιπόν βάδιζα ταξιδεύοντας μόνος/ Ψάχνοντας στο κενό των γκρεμνών λέξεων/ Που καταλήγουν στις οιμωγές των πουλιών,/ Των ψιθύρων των άγριων ανθέων, και/ Στις φωλιές των αειθαλών κυκλαμίνων/ Ήταν μακρινή η πορεία εκεί ψηλά/ Κι έστειλα τον πρεσβευτή μας να φέρει/ Με προσοχή τα τρυφερά κυκλάμινα/ Επίσημα στα πολύτιμα δάχτυλά του/ Ομόλογος προξενητής των ονείρων μας.

Πένθος για τα πολιτικά, τα κοινωνικά, τα προσωπικά, τη χαμένη νιότη, όμως «Σαν στην ανάσταση, Ανάσταση» γίνεται κάθε άνοιξη. Κι ο νους μας τρέχει στον Γιάννη Ρίτσο: Ήταν μακρύς ο δρόμος ως εδώ, δύσκολος δρόμος! / Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος. / Τον κρατάς όπως κρατάς το χέρι του φίλου σου… /

Αυτά ως προς τον δρόμο, γιατί του Ρίτσου τα κυκλάμινα ήταν μικρά και ανθεκτικά, στου βράχου τη σχισμάδα, ναι, και έβρισκαν χρώμα για να ανθούν και μίσχο να σαλεύουν· «ήταν μακρύς ο δρόμος», «μακρινή η πορεία εκεί ψηλά…» αλλά υπήρχε, όπως και τώρα υπάρχει το συντροφικό χέρι του «ομόλογου προξενητή των ονείρων μας». Στη δεύτερη ενότητα, πρόσωπα του μύθου αναδύονται για να πορευτούν μαζί μας, αλλάζουν σκευή, φορούν σύγχρονο ένδυμα, απλοποιούν τη γλώσσα και αποκτούν ιδιότητες απάδουσες, ανήκουστες στην εποχή τους, απολύτως συμβιβασμένες με τους νέους ρόλους τους. Κι εδώ, ας θυμίσουμε πάλι τον Γιάννη Ρίτσο που αναποδογύρισε ιδέες και άλλων εποχών αξίες, για ιστορικούς λόγους. Ο Καπώνης όμως προτιμάει τις ηρωίδες του πιο «ανειμένες», όπως δεν ήθελε ο Κρέων να είναι οι γυναίκες και όπως όλη η ιστορία απαιτούσε να είναι: χωμένες στο σπίτι, διακοσμητικά στοιχεία, όχι γάτες και γατούλες ούτε αντάρτισσες του γλυφού νερού (όχι του γλυκού). Ο Καπώνης όμως μεταπλάθει τον μύθο, άλλες έχει στον νου, άλλα ήθη μεταφέρει στους απελπισμένους στίχους του. Ο Πυριφλεγέθων ποταμός του Άδη γίνεται ταχυδρόμος και τραγουδάει σαν Μάνος Χατζιδάκις –«Ποιος θα σου δείξει, αγάπη μου, πού ’ναι του ονείρου ο δρόμος/ αφού πεθάναμε μαζί εγώ κι ο ταχυδρόμος»– και τα μηνύματα του Κωκυτού είναι κλάματα, οι αηδοναλαλιές είναι θρήνοι (κατ’ έθος και κατά φύσιν), το τοπίο του Αχέροντα και της Αχερουσίας, ημέρα του ράφτινγκ, χωρίς χαρά καμία. Χάρος παντού και κάθοδος στον Άδη. «Του Έρωτος το Έαρ» μοιάζει να μεταφέρει του Ανδρέα Εμπειρίκου τον ενθουσιασμό, αλλά αμέσως και πάλι το ηθικό καταρρέει υπό το βάρος μιας επαναλαμβανόμενης «Ουτοπίας» – νησί, νύμφη, ερωτικές σάλπιγγες, όλα Ουτοπία. Κι ενώ ακούγονται όμορφα «Οι Νότες» που θροΐζουν σαν λουλούδια, παίρνουν φτερά αναστάσιμα και ανταύγειες από το φως του ήλιου, στο τέλος, «οι νότες χάνονται. Σιωπή» και σαν τον μυστικό θίασο του Κ.Π. Καβάφη εξαφανίζονται. Στην ερωτική Βενετία μυρίζουν τα νερά, η Αττική απέκτησε «μαύρη ράχη», «Ο τρυφερός μήνας Μάιος/ Υπάρχει/ Στους παιάνες των παλιών ερώτων». / «Τα εν Άνδρω» ολοκληρώνουν τη συλλογή με τη σχολαστικά ερευνητική ματιά του ποιητή. Η Άνδρος Υδρούσα του Εμπειρίκου με τις πηγές της και τα νερά της δεν τον ξεδιψά. Η δίψα της ζωής του μεγαλώνει όσο τα άγραφα ποιήματα σαν σμήνη εντόμων τον βασανίζουν: οι βάρκες στο Αιγαίο με τους μέλλοντες πνιγμένους, οι Πυραμίδες στην Αίγυπτο με τους νεκρούς τους, το πηγάδι στο πατρικό σπίτι με τις παπαρούνες του, των Ψαρών η ολόμαυρη ράχη σαν τράχηλος του Έλληνα που πάντα υπομένει, το στίλβον ποδήλατο του Εμπειρίκου ήταν όλο λάμψη, αλλά όχι το δικό του. Το δικό του είναι μαύρο «αυτές της μέρες της θλίψης/ και της εξουσίας των ανθρωποειδών». Ο ποιητής, σαν ρόδι που έσκασε, σκορπάει παντού στίχους απόγνωσης, φωνάζει, αλλά νιώθει σαν φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Δεν ξεδιψάει στα λίγα καλά, υπερτερούν τα κακά. Όπως έλεγε ο Μοντέν, «το πνεύμα μου είναι δύστροπο και μελαγχολικό και γλιστράει πάν’ απ’ τις ευχαριστήσεις που συναντάει, για ν’ αδραχτεί και να τραφεί απ’ τις ατυχίες…». / Όλα λοιπόν είναι μαύρα, απαισιόδοξα και ελπίδα δεν υπάρχει; Υπάρχει. Είναι ο Μάιος «με τις πασχαλιές να ευωδιάζουν/ και τα κρίνα τα ολόλευκα να λάμπουν/ Σαν στην ανάσταση, Ανάσταση». Λαμβάνοντας υπόψη την αφιέρωση στον «αδελφό» του, γλύπτη Θόδωρο Παπαδημητρίου (1931-2018), δικό του έργο στο οπισθόφυλλο ο ποιητής σε παιδική ηλικία, κατανοούμε καλύτερα την τελευταία λέξη της συλλογής, που έχει τη δύναμη να κάνει ρωγμές στον Άδη: «Ανάσταση». Κι ακόμα, παρατηρώντας τη μακέτα του εξωφύλλου, έργο του Πέτρου Τσαλπατούρου, μια μαύρη λίμνη πένθιμης μοναξιάς, κατανοούμε τον αισχύλειο μνησιπήμονα πόνο. «Έγινε λίμνη η μοναξιά/ έγινε λίμνη η στέρηση/ ανέγγιχτη κι αχάραχτη» ακούγεται και πάλι ο Σεφέρης από το 1939. Και ήταν πάλι «Άνοιξη μ.Χ.». Ο Πάνος Καπώνης, ποιητής της γενιάς του ’70, με χωνεμένες μέσα του πολλές ποιητικές φωνές, βιώνει το πένθος. Πένθος για τα πολιτικά, τα κοινωνικά, τα προσωπικά, τη χαμένη νιότη, όμως «Σαν στην ανάσταση, Ανάσταση» γίνεται κάθε άνοιξη.

Πυρήνες υετού : Πάνος Καπώνης. Εκδόσεις Γκοβόστη, σ. 88, ISBN: 978-960-606-185-1 –

Posted in Uncategorized | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Δρ. Ανθούλα Δανιήλ > κριτική παρουσίαση

(+) Αλέξανδρος Ίσαρης (1941-2022) πέθανε το απόγευμα της Πέμπτης 24 Φεβρουαρίου, σε ηλικία 81 ετών από επιπλοκές του κορονοϊού.

Μας άφησε χρόνους ο ποιητής, πρώτος αριστερά (κι αυτός της Γενιάς του ’70) Αλέξανδρος Ίσαρης, όπως τον ξέραμε. Την είδηση δημοσιοποίησε ο εκδοτικός Οίκος Κίχλη, σε ανάρτησή του, σημειώνοντας: «Αγαπητοί φίλοι, σήμερα το απόγευμα έφυγε από τη ζωή ο Αλέξανδρος Ίσαρης. Δυσαναπλήρωτο το κενό για όσους τον γνωρίσαμε. Θα τον θυμόμαστε μέσα από το πολυσχιδές δημιουργικό έργο του, τα ποιήματα και τα πεζά του, τη ζωγραφική, τις μεταφράσεις, τις φωτογραφίες του. Ήταν ένας άνθρωπος απολύτως αφοσιωμένος στην Τέχνη». Τελευταία συνάντηση με τους ομολόγους του στις 23 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017, Στον Κινηματογράφο «ΑΤΛΑΝΤΙΣ» 

Posted in Uncategorized | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο (+) Αλέξανδρος Ίσαρης (1941-2022) πέθανε το απόγευμα της Πέμπτης 24 Φεβρουαρίου, σε ηλικία 81 ετών από επιπλοκές του κορονοϊού.

(+) Λεύκιος Ζαφειρίου

Λεύκιος Ζαφειρίου (1948-2022), πολυβραβευμένος και καταξιωμένος ο Κύπριος ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος και μελετητής της λογοτεχνίας, με πανελλήνια και διεθνή εμβέλεια. Έφυγε χθες ο Λεύκιος κι ήταν Σαββατόβραδο, 19 Φεβρουαρίου… Αιωνία του η Μνήμη !

Posted in Uncategorized | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο (+) Λεύκιος Ζαφειρίου

Πυρήνες Υετού

https://www.facebook.com/profile.php?id=100049169051156 ΤΑΚΗΣ ΣΠΗΛΙΑΚΟΣ

>>>Καλημέρα. Μιά πολλή ευχάριστη έκπληξη, με περίμενε στο γραφείο μου. Τό νέο βιβλίο, τού συνοδοιπόρου Ποιητή, τής γενιάς του ’70, φίλου μου, Πάνου Καπώνη. Μιά καλαίσθητη έκδοση από τίς εκδόσεις ΓΚΟΒΟΣΤΗ, με τίτλο ” Πυρήνες υετού ” …Ο Πάνος Καπώνης , ένας από τους πέντε 20άρηδες ποιητές, πού πρωτοστάτησαν την δεκαετία του ’70, ( οι άλλοι τέσσερις ήταν: Δημήτρης Ιατρόπουλος, (+) Δημήτρης Ποταμίτης, (+) Έλενα Στριγγάρη και…η αφεντιά μου ), πού αλωνίσανε τίς μπουάτ τής Πλάκας, παρουσιάζοντας και προωθώντας όλους τούς νέους ποιητές τής εποχής, ( αλλά και καταξιωμένους λογοτέχνες ) , πού ανάγκασαν τίς εφημερίδες, τα περιοδικά και το ραδιόφωνο, να ασχολούνται καθημερινά μαζί τους και πού μέχρι σήμερα, ό τίτλος “Γενιά του ’70” , παραμένει ” ζωντανός”!!! Σήμερα, με το νέο του βιβλίο, ό Πάνος, ακόμα “έφηβος ποιητής”, με την ωριμότητα, πού -χρόνια τώρα-τον διακρίνει συνεχίζει να μάς ευφραίνει, την καρδιά και την ψυχή ‼️“Καί συ ηλίθιε, εστιάζεις ένα μίσος/ Μες’ στην παγωνιά τής ψυχής σου/ Στα γκρίζα βαμμένα άσπρα σου μαλλιά/ Πού νομίζεις ότι τελειώσαμε “ενθάδε/Κείτονται” οι λέξεις πού απιθώσαμε.. Μπράβο ρέ φίλε ‼️ Κατάφερες να με συγκινήσεις, άλλη μια φορά.

14Νάγια Κυριαζοπούλου, Sonia Zacharatou και 12 ακόμη5 σχόλιαΜου αρέσει!ΣχόλιοΚοινοποίηση

Posted in Uncategorized | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πυρήνες Υετού

“nucléus de pluie”

recueil de poésie >>> spectacle en français de Maria Tsatsou

AQUA ALTA

Qui la. me frappait de soleil de Venice / parce que Juillet (Jules Cesar) / Et tandis qu’ apres les escaliers des ponts / Je respirais avec difficulte l’ odeur / Des l’ eau de la lagune.

Qui la, des vagues vert de bronze / Avec le gaillard fige au / Bout du haut pont / Et la dame d’ en face de begayer / “mais vous avez ete a Venise, Oh !” / Et moi qui regardais la photo a l’ envers.

Place Saint-Marc debordante / D’ eaux bouillonnantes / Et de milliers de touristes qui voguent / En mers de bonheur et de canicule / Odeur saline odeur de dodas / Et les cloches de sonner joyeusement / Oh ! ca a ete si romantique a Venise ! (Venise, 7 Juilet 2007)

Posted in Uncategorized | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο “nucléus de pluie”

“Το τέλος των χρωμάτων”

Posted in Uncategorized | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο “Το τέλος των χρωμάτων”