μυθιστόρημα για σας

3.- ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΕΣ

ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΘΑ ΔΗΜΟΣΙΕΎΟΝΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΣΕΛΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΜΗ ΕΚΔΌΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΕΚΔΟΤΙΚΟΥΣ ΟΙΚΟΥΣ.

ΠΑΝΟΣ  ΚΑΠΩΝΗΣ –   Η ΙΩΑΝΝΑ ΜΕΣA ΣΤ’ ΑΣΠΡΑ – Μυθιστόρημα

Το μυθιστόρημα αυτό είναι απόλυτα προϊόν της φαντασίας και μυθοπλασίας του συγγραφέα και δεν έχει καμία σχέση με πραγματικές καταστάσεις ή υπαρκτά πρόσωπα του παρελθόντος ή του παρόντος. Τα ιστορικά ή πολιτικά στοιχεία που περιγράφονται και χαρακτηρίζουν το περιβάλλον του μυθιστορήματος, έχουν ληφθεί από παλιές εφημερίδες, περιοδικά επικαιρότητας και διάφορα πολιτικά, ιστορικά ή ενημερωτικά βιβλία, και ιδίως τα : Paul A. Porter «Ζητείται ένα θαύμα για την Ελλάδα», εκδόσεις Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις, Β’ έκδοση, Αθήνα 2008 & Μιχάλη Ψαλιδόπουλου «Επιτηρητές σε απόγνωση-Αμερικανοί Σύμβουλοι στην Ελλάδα 1947-1953», εκδόσεις Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις,  Αθήνα 2013.

> «Η Ιωάννα μέσα στ’ άσπρα» / © Πάνος Καπώνης – Αθήνα 2019 – Σελίδες : 130 “Απαγορεύεται αυστηρά η αναδημοσίευση σε έντυπα ή ηλεκτρονικά μέσα χωρίς την άδεια του συγγραφέα”.

Κεφάλαιο  1ο

ΕΝΑ

             Το 1944, μια καυτή ημέρα του καλοκαιριού, απ’ την άκρη του δρόμου ακούστηκε θόρυβος από οχήματα. Ήταν ένα στρατιωτικό καμιόνι και δυο μοτοσικλέτες. Σταμάτησαν απότομα μπροστά στον αριθμό 12 της οδού Δωριμάχου. Γερμανοί στρατιώτες κατέβηκαν με ταχύτητα απ’ το καμιόνι και με παρατεταμένα τα όπλα τους, περικύκλωσαν το σπίτι κι άρχισαν να πυροβολούν στα παράθυρα. Μερικές σφαίρες εξοστρακίστηκαν και χτύπησαν την εμαγιέ πινακίδα «ΟΔΟΣ ΔΩΡΙΜΑΧΟΥ»[1]

        Σ’ αυτό το λαβωμένο απ’ τα ναζιστικά πολυβόλα σπίτι, μεγάλωσε η Ιωάννα μέχρι και την εφηβεία της. Το  πρωί της Πέμπτης της 18ης Σεπτεμβρίου του 1947, κατά σύμπτωση την ίδια ημερομηνία που γεννήθηκε η Ιωάννα το 1936, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρρυ Τρούμαν υπέγραφε την Εθνική Security Act με την οποία ιδρύθηκε η CIA. Ήταν επίσης η χρονιά που ο εμφύλιος στην Ελλάδα ήταν προς το τέλος του, αλλά όχι το τέλος του και μια νέα κυβέρνηση συνεργασίας είχε σχηματισθεί με πρωθυπουργό τον Δημήτριο Μάξιμο. 

        Το 1947 ήταν ένα σημαντικό έτος, ένα έτος ορόσημο που θα χάραζε τις μεταπολεμικές εξελίξεις στον πλανήτη, αλλά και στην νεότερη ιστορία της χώρας. Τότε ήταν που έγινε και η έναρξη της δεύτερης φάσης του εμφυλίου πολέμου. Το ίδιο έτος και συγκεκριμένα στις 12 Μαρτίου οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν επίσημα την στήριξη τους στην χώρα με το «δόγμα Τρούμαν», που με βάση αυτό, θα εξασφάλιζαν στην Ελλάδα οικονομική τεχνική και στρατιωτική υποστήριξη. Το δόγμα Τρούμαν συνιστούσε την πρώτη επέμβαση των ΗΠΑ στα εσωτερικά θέματα μίας άλλης χώρας, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Οι όροι της αμερικανικής βοήθειας καθορίστηκαν με την υπογραφή της ελληνοαμερικανικής συμφωνίας στις 20 Ιουνίου 1947, όταν πέθανε αιφνίδια ο βασιλιάς Γεώργιος και τον  διαδέχτηκε ο μικρότερος αδελφός του Παύλος, που στα χρόνια της βασιλείας του διαδραματίστηκαν σημαδιακά γεγονότα.

        Η Ελλάδα έλαβε μεταξύ Οκτωβρίου 1944 και Ιανουαρίου 1947 οικονομική βοήθεια 700 εκατομμυρίων δολαρίων, κυρίως από την UNRRA. Οι Βρετανοί έδωσαν με την συμφωνία του Λονδίνου, το Ιανουάριο του 1946, άλλα 40 εκατομμύρια δολάρια ως δάνειο και άλλα 120 εκατομμύρια δολάρια ως δωρεάν στρατιωτικό εξοπλισμό.[2]

      Παρ’ όλα αυτά, από τις αρχές του 1947 οι συγκρούσεις του εμφυλίου πολέμου ανάμεσα στις αντίπαλες πλευρές βρίσκονταν σε πλήρη εξέλιξη. Από τα μέσα του καλοκαιριού ο προσκείμενος στο κομμουνιστικό κόμμα στρατός, ο λεγόμενος και Δημοκρατικός, ανέλαβε μεγάλης έκτασης επιθετικές επιχειρήσεις με την απόπειρα κατάληψης των πόλεων των Γρεβενών και του Μετσόβου, που απέτυχαν. Δεν άργησε όμως να έλθει και στο κυβερνητικό στρατόπεδο η κρίση, που οδήγησε σε πτώση της κυβέρνησης Μαξίμου και μετά από ένα ενδιάμεσο βραχύβιο κυβερνητικό σχήμα υπό τον Κωνσταντίνο Τσαλδάρη, σχηματίστηκε στις 7 Σεπτεμβρίου μια κυβέρνηση συνεργασίας Λαϊκού κόμματος – Φιλελευθέρων, πρωθυπουργός της οποίας ανέλαβε ο Θεμιστοκλής Σοφούλης.

        Η κυβέρνηση Σοφούλη ψήφισε τη χορήγηση αμνηστίας, αλλά ένα χρόνο περίπου μετά, τον Αύγουστο του 1948 ο εμφύλιος πόλεμος φαινόταν ότι τελείωνε στα βουνά του Γράμμου, όταν στις 29 Αυγούστου όλες οι σημαντικές κορυφές του βουνού περιήλθαν στα κυβερνητικά στρατεύματα και οι εναπομείνασες δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού εισέρχονταν συγκροτημένα στην Αλβανία, αλλά στην πραγματικότητα, η ειρήνη άργησε έναν χρόνο μετά, το 1949. Μετά τον θάνατο του Σοφούλη και μετά από διαφωνίες στην Κομινφόρμ, ο Τίτο έκλεισε τα σύνορα της Γιουγκοσλαβίας προς την Ελλάδα για τους αντάρτες ενώ με μία επίθεση του εθνικού στρατού υπό τον Παπάγο και με αεροπορική κάλυψη τελείωσε ο εμφύλιος. Τον Ιανουάριο του 1949 ο Ζαχαριάδης είχε θέσει θέμα περί του «Μακεδονικού»[3] και είχε δηλώσει ότι οι αντάρτες βρίσκονταν με το «όπλο παρά πόδα» και θα επανέλθουν. Την ίδια αυτή χρονιά που τέλειωσε ο εμφύλιος, το 1948 δηλαδή, ο Τρούμαν επανεκλέχθηκε Πρόεδρος των ΗΠΑ.

        Εκείνη την εποχή, βοηθούσε τις πληγείσες από τις δυνάμεις του «Άξονα» χώρες η UNRRA[4] και από το 1945 μέχρι και το 1947 και την Ελλάδα, όπου εκπρόσωποι της είχαν από νωρίς εγκατασταθεί. Όμως παρ’ όλο που η Χριστιανική αυτή Οργάνωση[5] ιδρύθηκε στα πλαίσια των Ηνωμένων Εθνών από 40 περίπου κράτη, στην πραγματικότητα ήταν όργανο των ΗΠΑ και στόχος της ήταν, πέρα από την ουσιαστική υλική βοήθεια που πράγματι προσέφερε, η υλοποίηση της αμερικανικής οικονομικής και πολιτικής διείσδυσης σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, αφού το 73% των κεφαλαίων της ήταν αμερικανικά.[6] Έτσι η οργάνωση αυτή από την 1η Απριλίου 1945 έως τον Μάϊο του 1947 έφερε στην Ελλάδα, αναλυτικά, τρόφιμα αξίας 171,9 εκατομμυρίων δολαρίων, μηχανήματα 45 εκατομμυρίων δολαρίων για την ανάπτυξη της γεωργίας ενώ για φάρμακα 7,5 εκατομμύρια δολάρια για την βοήθεια εφτακοσίων χιλιάδων περίπου ατόμων που είχαν φύγει από τα καμένα και λεηλατημένα χωριά τους εξ αιτίας των μαχών. Η Αμερικανική Αποστολή του Σχεδίου Μάρσαλ είχε υπολογίσει[7]07 τους αναξιοπαθούντες  και τα απροστάτευτα παιδιά σε δυόμισι εκατομμύρια. Την ίδια εποχή η φυματίωση μάστιζε την ύπαιθρο και εξαπλώνονταν επικίνδυνα.

        Το 1949 εμφανίστηκε στα πολιτικά πράγματα ένα νέο κόμμα με επικεφαλής τον στρατηγό Νικόλαο Πλαστήρα που είχε υιοθετήσει ως σύνθημά του την λέξη «Αλλαγή» και μεταξύ άλλων διακήρυττε το 1950 την πάταξη της διαφθοράς που «λυμαίνεται σήμερον τον τόπον μας», όπως έλεγε στις ανακοινώσεις του και το ότι «η διαφθορά αυτή θα είχε ήδη επιφέρει ολοκληρωτικήν κατάρρευσιν της εθνικής μας οικονομίας εάν δεν υπήρχε η Αμερικανική βοήθεια».

        Όπως επεσήμανε Αμερικανός αναλυτής :[9] «ακόμα και αν η ελληνική χερσόνησος ήταν μια έρημος που κατοικούνταν από ανθρώπους που είχαν τα μάτια στις πατούσες τους, η έρημος αυτή θα ενδιέφερε τις ξένες δυνάμεις».

        Από τις αρχές του 1950 το ενδιαφέρον της Ουάσιγκτον για την Ελλάδα αφορούσε τη σταθεροποίηση της οικονομίας με δεδομένη τη σταδιακή μείωση της οικονομικής βοήθειας το 1951 και 1952, όπως προβλεπόταν από το σχέδιο Μάρσαλ και έτσι με την υποτίμηση της δραχμής το 1953 επήλθε η πρώτη μεταπολεμική ύφεση της οικονομίας της Ελλάδος.[10] Το δόγμα Τρούμαν επεδίωξε δύο πράγματα : την προστασία μιας στρατηγικά συμμαχικής χώρας απέναντι σε πιθανές βλέψεις κατά της ασφάλειάς της από γειτονικές χώρες που γίνονταν κομμουνιστικές και, την παροχή στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας σε μια Ελλάδα που την χρειαζόταν προκειμένου να επανεκινηθεί οικονομικά. Ο Τρούμαν, με την συμβολή και των Ρεπουμπλικανών υπό τον γερουσιαστή Vandenberg, εξασφάλισε με νόμο την έγκριση του από 32 Δημοκρατικούς και 35 Ρεπουμπλικανούς και έτσι οι ΗΠΑ από τότε μεταβλήθηκαν σε πλανητική δύναμη.[11]

        Η ελληνική οικονομία επέζησε ως το 1947 χάρη στις προσπάθειες της  UNRRA. Στις 3 Μαρτίου 1947, όπως αναφέρθηκε, η Ελλάδα ζήτησε οικονομική ενίσχυση από τις ΗΠΑ: και στις 12 Μαρτίου του ίδιου έτους εξαγγέλθηκε ως γνωστόν το δόγμα Τρούμαν με αποτέλεσμα την έκδοση του νόμου PL 75 στις 22/05/1947.

        Αυτό ήταν το κλίμα στην χώρα, μέσα στο οποίο πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής της η Ιωάννα, σε μια πόλη όπου η αστικοποίηση της είχε ήδη αρχίσει, μεγαλώνοντας με την αμερικάνικη βοήθεια, αλλά και στα επόμενα χρόνια της δεκαετίας του ’50, χρόνια της ανασυγκρότησης της χώρας, αλλά και της ανέχειας. Ακόμη χρόνια, που οι μνήμες από την εκτέλεση των 120 πατριωτών την Μεγάλη Παρασκευή του 1944 ήταν νωπές ακόμη, αλλά και η αμνησία για τους θύτες, τα μέλη δηλαδή των λεγόμενων Ταγμάτων Ασφαλείας.[12]  

        Η πόλη εκείνη την εποχή άρχισε να δέχεται τους «ανταρτόπληκτους»., που επέστρεφαν με την βοήθεια του σχεδίου Μάρσαλ, και η αμερικανική βοήθεια με την συγχρηματοδότηση της επιστροφής, συνέβαλε στον αγώνα της επιβίωσης τους.[13]

        Σημαντική αλλά αμφιλεγόμενη ήταν η δημιουργία των λεγομένων «παιδοπόλεων», όπως η «παιδόπολη του Σωτήρος», που ιδρύθηκε στην πόλη το Μάρτιο του 1948, από τον λεγόμενο Έρανο της βασίλισσας.[14] Εκεί, στην «παιδόπολη του Σωτήρος», από την 1η Οκτωβρίου του 1948, στεγάστηκαν στις αποθήκες Ηλιού, άλλα 150 παιδιά, όχι «προσφυγόπουλα» αυτή τη φορά, αλλά και «απειλούμενα» από τους κοµµουνιστές. Ο έρανος από το ξεκίνημά του, το καλοκαίρι του 1947, µέχρι το τέλος του χρόνου είχε ιδρύσει επτά Παιδοπόλεις για «προσφυγόπουλα» ορφανά, εγκαταλελειµµένα ή άπορα. Τον Απρίλιο του 1948, δημιουργήθηκε η Ειδική Υπηρεσία Περιθάλψεως Ελληνοπαίδων (ΕΥΠΕ) που ίδρυσε, Παιδοπόλεις για παιδιά «απειλούμενα».

Στον ΟΗΕ, η κυβέρνηση είχε ζητήσει την επιστροφή των παιδιών που είχαν μεταφερθεί στις ανατολικές χώρες από το ΚΚΕ και επιπλέον συγκέντρωνε και αυτή παιδιά για να τα «σώσει» από τους κοµµουνιστές. Τα παιδιά αυτά τα εγκαθιστούσε στις Παιδοπόλεις, οι οποίες έφθασαν συνολικά, τις 5.329. Η δεξιά προπαγάνδα ονόμαζε τη συγκέντρωση των παιδιών και την ίδρυση των Παιδοπόλεων «παιδοφύλαγµα», σε αντιδιαστολή µε την προπαγάνδα του ΚΚΕ που τις ονόμασε «δεύτερο παιδοµάζωµα». Εν τέλει κανένα από τα έγκριτα µέλη της τοπικής κοινωνίας που συµµετείχαν στην Εφορευτική Επιτροπή της Παιδόπολη δεν είχε κάνει κάποια δημόσια δήλωση για το «κοινωφελές» έργο στο οποίο πήρε µέρος. Δύο πυρκαγιές αρχειακού υλικού της Παιδόπολης και η σιωπή και αμνησία των ανθρώπων, λένε πολλά για το κλίμα εκείνης της εποχής, μέσα στο οποίο η Ιωάννα έφτασε στην τρυφερή ηλικία των δέκα έξη χρόνων της.  

ΚΑΛΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ >>> ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ              

About Panos

O Πάνος Καπώνης γεννήθηκε στο Αγρίνιο στις 25 Μαρτίου 1947. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα 1968 με δημοσιεύσεις σε διάφορα περιοδικά. * Βιοπορίζεται σήμερα ως έμμισθος Δικηγόρος. Δίδαξε στο Φαρμακευτικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Πατρών Φαρμακευτικό Δίκαιο. * Μελέτες και άρθρα του, νομικού περιεχομένου έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς σε έγκριτα νομικά και κλαδικά περιοδικά και λογοτεχνικά του έργα σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες στην Ελλάδα και τις ΗΠΑ. Bιβλία του έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό. * Ήταν από τους ιδρυτές και Γεν. Γραμματέας του Λογοτεχνικού Σωματείου «Κοινωνία των (δε)κάτων» και παλαιότερα της Ενώσεως Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών «ΕΑΛ». * Συγγραφικό Έργο : Επτά (7) βιβλία ποίησης, δύο με πεζά & έξη επιστημονικά βιβλία από τα οποία τα 5 είναι πανεπιστημιακά συγγράμματα. Το 2017 εκδόθηκε από τις εκδόσεις ΠΑΡΟΥΣΙΑ του Βασίλη Χατζηιακώβου το πρώτο του μυθιστόρημα "Η ΥΒΡΙΣ".
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.