Πάνος Καπώνης
Όταν ξεχνώ τα οματογυάλια βλέπω τις όψεις των κρίνων έγχρωμες, πολλές φορές ανάποδα ίσως και ως πίνακες.
Η διαφορά των προεχόντων εικόνων πίσω απ’ τα κρύσταλλα, όταν ήμουν νέος, οφείλονταν σε δυσαρμονικές οπτικές διαταραχές μιας παλιάς εσωτερικής μηχανής.
Και τα κρίνα λικνίζονταν εκεί μπροστά μου χωρίς η κίνηση να αποτυπώνεται στους οφθαλμούς παρά μόνο το κλείσιμο των παραθύρων στη λόντζα.
Η εστίασις του κόσμου ως εκ τούτου ήταν διαστρεβλωμένη, με τα μάτια μου στην ησυχία τους σαν πράσινα βάτα στο δάσος, αφού δεν υπήρχε δάσος δεντροσκεπές, παρά μόνο το δάσος των κρίνων, καθαρή απεικόνιση φύσης, λιόδεντρα, αμπέλια και κρασί λευκό.
Η ωραιοποιημένη αίσθηση χωρίς τα γυαλιά μου επέδρασε και στις καθημερινές μου συνήθειες, όταν το όζον εγένετο αύρα και είπε ο Θεός ότι εγένετο φως, το τσιμέντο απολιθωμένοι κορμοί διατηρητέων πεύκων, τα γκράφιτι στους τοίχους κήποι και ο θόρυβος των μηχανών εσωτερικής καύσεως ήχοι σαλπίγγων που ηχούσαν πέριξ των τειχών της Ιεριχούς.
Τότε κατάλαβα ότι βλέπω, από τα δυσθεώρητα ύψη των εναργών εντύπων του περιβάλλοντος χώρου όπου τα πουλιά τιτίβιζαν, όλο τον πλανήτη ανάγλυφα, χωρίς ίχνος ντροπής ή άλλης σκοτεινής αισθήσεως, καθώς και τα αποτελέσματα της πράσινης πολιτικής των διορθοδόξων οικολόγων.
Τελικά κατάλαβα ότι, επιτέλους βλέπω.
Κηφισιά Εαρινή Ισημερία 2007
