Λόγος

Σε μία ξεχωριστή για το Αγρίνιο μέρα και σε μία ειδική τελετή, ο γλύπτης Θόδωρος αναγορεύτηκε σε επίτιμο διδάκτορα του τμήματος Διαχείρισης Πολιτισμικού Περιβάλλοντος και Νέων Τεχνολογιών του Πανεπιστημίου Δυτικής Ελλάδος. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην κατάμεστη αίθουσα της Τράπεζας της Ελλάδος παρουσία εκπροσώπων της ακαδημαϊκής κοινότητας και της τοπικής κοινωνίας. Ο παγκοσμίου φήμης γλύπτης Θόδωρος (Παπαδημητρίου) δέχθηκε με ειλικρινή συγκίνηση τη μεγάλη τιμή στη γεννετειρα πόλη, δηλώνοντας ότι στη ζωή αξία έχουν οι καταστάσεις ουσίας και όχι εξουσίας και τονίζοντας ότι ο ίδιος ποτέ δεν δέχθηκε να συμβιβαστεί με τη μετριότητα. Όταν ο πρόεδρος του τμήματος ΔΠΠΝΤ κ. Α. Ρεζίτης του φόρεσε την τήβεννο, εκείνος βιάστηκε να την βγάλει λέγοντας ότι “δεν είναι το ράσο που κάνει τον παππά”.

Στην 10η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, ΖΗΤΗΣΤΕ το βιβλίο «ΚΥΒΟΣ» στο Περίπτερο 13, Stand 1-3 των εκδόσεων «Κοινωνία των Δεκάτων».                  

Εάν δεν το πολτοποίησαν!!!                                                                                                          ΕΑΝ Η «ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΔΕΚΑΤΩΝ» ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΠΛΕΟΝ, ΣΤΕΙΛΤΕ ΜΑς MAIL ΣΤΟ panos@caponis.gr  ΝΑ ΣΑΣ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ Δ Ω Ρ Ο !

Continue reading →

O ποιητής Δημήτρης Κονιδάρης (του περιοδικού «Πόρφυρας») για τα «Πρόσωπα στην ομίχλη»

Πέρασα το απόγευμα από την ταχυδρομική θυρίδα και βρήκα τον φάκελο με τα «Πρόσωπα στην ομίχλη». Ευχαριστίες πολλές, πάρα πολλές. Απόψε «είχα γράψιμο» και φυλλομετρώ και διαβάζω το βιβλίο σας. και τι δεν μου θυμίσατε… Τον Γκόρπα, που είχα πάει μια φορά στο σπίτι του για μισή ώρα κι έμεινα … έξι, την αλληλογραφία μου με τον Μπεκατώρο (και τις διαφωνίες), τον συμπατριώτη και φίλο Χυτήρη, την Ησαϊα, με τα σεντόνια-γράμματά της, τον Βαρβέρη, που τον φιλοξένησα ένα καλοκαίρι λίγες μέρες στο σπίτι μου, τον έξοχο Γιώργο Καραβασίλη, που ήπιαμε μαζί μερικά κρασάκια στην Κέρκυρα, τον Καλοκύρη, που του κάναμε αφιέρωμα στον «Πόρφυρα», τον Βέη, με τα συχνά ηλεκτρονικά μηνύματά του, τον Σιώτη, φίλο παλαιό του «Πόρφυρα», τον Δανιήλ, που μετέφρασε κάποια ποιήματά μου και τα έβαλε στο δελτίο σπουδών (Καναδάς;), τον Παπαγεωργίου, και μια εκπομπή που μου είχε κάνει, τον Φωστιέρη, μαζί κάποτε ταξίδι στις Βρυξέλλες, και με άλλους, τη σημαντική κατ’ εμέ Χριστοδούλου, καλεσμένη κάποτε σε «Διήμερο Λόγου» του «Πόρφυρα», την Φραντζή, έξοχη κυρία, που τη γνώρισα το φθινόπωρο στην Κέρκυρα, τον Πρατικάκη, αφιέρωμα στον «Πόρφυρα»… Δεν έχει τέλος… Δεν εννοώ ότι τους ξεχνώ, αλλά μου δώσατε έναυσμα με το βιβλίο. Και πάλι, σας ευχαριστώ θερμά. Αύριο-μεθαύριο θα σας στείλω κι εγώ κάτι, ως μικρό αντίδωρο.

Καλημέρα με τα ΠΡΟΣΩΠΑ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ, που μόλις εισήλθαν διακριτικά στο γραφείο μου και αμέσως με πήραν κοντά τους να μου πουν τα δικά τους … ΩΡΑΙΟΤΑΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ – αυτά τα κείμενα προσφέρουν πολλά για να καταλάβει κανείς πιο ολοκληρωμένα τον ψυχισμό σου … και χρησιμώτατα εφόδια για την διερμηνεία της σύγχρονης γραφής μας… ΕΥΓΕ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ  & καλοτάξιδα τα ΠΡΟΣΩΠΑ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ – με κάθε καιρό ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΑ !!!

Ο σος, Γιώργος Βέης

5 Φεβρουαρίου 2013 ο ποιητής Τάκης Σπηλιάκος έγραψε [μεταξύ άλλων] :

«Φίλε Πάνο, σε είχα χάσει για σαράντα χρόνια και με βρήκες εσύ! Ξανασυναντηθήκαμε στις 21 Μαρτίου 2012 ανήμερα της ημέρας της Παγκόσμιας Ποίησης και ακολουθώντας την «πορεία των ποιητών» ξαποστάσαμε σ” ένα καφέ …Έτσι, να με δεις και να σε δω … να περπατήσουμε στο παρελθόν και να χαθούμε στις μπουάτ της Πλάκας της δεκαετίας του ’70 … […] Α! ρε φίλε Ποιητή!! Με ταξίδεψες στο παρελθόν μας. Πίστεψε με «άριστε τιμονιέρη»!! Όπου με ταξίδεψες, με τα γραφτά σου και με τις κουβέντες σου, μ” έκανες να νοιώθω ένα τεράστιο «παρόν» σε μια πνευματική αγαλλίαση, που άρχισε πριν σαράντα τόσα χρόνια και που δεν σταμάτησε ποτέ … Με την Ελένη [Στριγγάρη], τον Δημήτρη [Ιατρόπουλο], τον Αλέκο [Φλωράκη], τον άλλο Δημήτριο [Ποταμίτη], τον Στέφανο [Μπεκατώρο], τον Κώστα, τον Κωστή [Τριανταφύλλου] και τόσους άλλους … […] Όμως, αλήθεια… Δεν ένοιωσα καμμιά έκπληξη. Ήξερα από πριν τα ανοίξω, ότι μέσα τους θα δω εκείνον τον ΚΑΠΩΝΗ των εφηβικών μας χρόνων!! Τον, από τότε, «ώριμο ποιητή» … Δεν βελτιώθηκες, δεν εξελίχτηκες, δεν μέστωσες… Γιατί από τότε, που ήμασταν ακόμα 20άρηδες και συνυπήρξαμε στις μπουάτ και στα «στέκια»μας, ήσουνα από τους πρωτοπόρους της γενιάς του ’70… Γεννήθηκες «Ποιητής». Γεννήθηκες «ώριμος Ποιητής». Γεννήθηκες «μεστός Ποιητής». Απλά, όπως το περίμενα, παρέμεινες «έφηβος», «μεστός», «ώριμος» … Είσαι ένας έφηβος Ποιητής, στα εξήντα τόσα μας χρόνια, που συνεχίζεις να πυροβολείς με «κοκτέιλ» (όχι μολότωφ, αλλά …Β), που σεριανίζεις στα «Ναρκωτικά Σύννεφα», αναζητάς τον Στέφανο κάπου στην Κηφισιά, στο κοκκινόχωμα, παίζοντας με τον «Κύβο» σου και τελικά τον βρίσκεις μαζί με άλλα «Πρόσωπα στην ομίχλη» να απαγγέλουν τα ποιήματα τους… Εκεί ο φίλος μας ο Ποταμίτης, εκεί και ο Ιατρόπουλος και όλοι εμείς, η Γενιά του ’70, να προσπαθεί οργισμένος ο Στέφανος [Μπεκατώρος] να μας εξηγήσει την «Ιδέα της Ποίησης» που μερικά μανιτάρια έρχονται καμμιά φορά να τη δηλητηριάσουν (από χειρόγραφό του του 1969…).

[…]

Πρόσωπα στην Ομίχλη